Sorcerer (1977)

De enige reden dat ik twijfel om naar de volle mep te gaan is omdat ik de finale niet van hetzelfde niveau vind als de rest. Tot aan het moment dat de film licht surrealistisch wordt is de film geniaal, echt een meesterwerk en zelfs beter dan het origineel, maar ik had graag gezien dat Friedkin zekerder van zijn zaak was geweest en het meer straight had gelaten. Zo hallucinant (om maar eens een Vlaams woord te gebruiken) had het niet hoeven te worden. Zó erg hoefde de hoofdpersoon niet door te draaien. Met een soberdere stijl had de film misschien mijn toplijstje gehaald; zó goed vind ik de rest. Het einde is dus ook zeker niet slecht (de ideeën zijn zelfs prima), maar de rest is gewoon nog beter. De DCP (de digitale print voor de bios) was iets te veel enhanced, qua scherpte. Wellicht ga ik in de toekomst toch naar de volle vijf sterren.

eerst en vooral een stukje voorgeschiedenis : dankzij succes van the french connection en the exorcist kon Friedkin een ambiteus project realiseren. Friedkin voelde zich God, trok naar de jungle van de Domenicaanse Republiek en ging een waanzinnig gevecht aan met de natuurelementen. Helft van de crew was buiten strijd wegens malaria of voedselvergiftiging en er waren interne conflicten doordat Friedkin (hij werd niet voor niets Hurricane Billy genoemd op de set) een explosief karakter had. Maar uit de as van die chaos rees een epische film (daarna deden Coppola en Herzog het ook met respectievelijk Apocalyps now en Fitzcarraldo) die scenes bevat die zowel geniaal als krankzinnig zijn. Die bezwerende spook taferelen op de brug, in de jungle, in de regen. Die docu set ups zoals wanneer ze de doden komen terug brengen in een dorpje na de ontploffing. Die close ups van krakende bruggen, uitrafelende touwen, wielen die net niet van de smalle weg denderen ... wat een spanning. Dan heb je nog die doem die over het verhaal hangt. Die ijzingwekkende blauwe gloed in de beelden wanneer Schneider bijna gek komt en dan richting brandende oliebron (hel ?) strompelt. Wat een kijkervaring ! De score van Tangerine dream (spaarzaam gebruikt trouwens) is perfect als soundtrack van die rit naar het noodlot. Natuurlijk is de film niet perfect, de grillige shoot laat zeker zijn sporen na want over wat gaat dit nu, wat had Friedkin willen zeggen met die film ? Niet duidelijk maar op de flap van de 40 th anniversary Blu Ray uitgave staat te lezen : it is not about their survival but what the men becoming after the adventure. Wel, ik zie een beetje menselijkheid net voor hun noodlot maar echt uitgewerkt vind ik het niet. Desalniettemin wil ik afsluiten als volgt : wat een film !

Hier is de cirkel ook rond met mijn laatste top250-film. De remake dus van Le salaire de la peur uit 1953. Opmerkelijk dat beide films in de top250 staan. Zowel hier als in de oorspronkelijke versie duurt het wel even vooraleer het op gang komt. De beste stukken zijn nu eenmaal de vrachtwagenscènes. Te mager voor een goede film? Niet bepaald. Toch niet wanneer scènes er zo bovenuit springen dat ze haast legendarisch zijn. De spanning is echt te snijden. Friedkin doet eigenlijk weinig mis en behoudt de ijzersterke elementen van de film uit 1953. Vraag die natuurlijk gesteld kan worden, hier en bij elke remake, is vaak welke meerwaarde dit biedt. Eerste gedeelte vond ik minder interessant, vanaf de jungle gaat het alleen maar crescendo.