Conte d'Été (1996)

Op het eerste gezicht lijkt dit de verfilming van een stuiver-romannetje, maar op de één of andere manier blijft ie toch wel boeien.

Traditioneel heeft een zeeman een liefje in elke haven, maar Gaspard zit opgescheept met drie bijna-liefjes in dezelfde haven, hetgeen keuzestress geeft. Met Margot (Amanda Langlet - bekend van het even zomerse Pauline à la Plage) kan hij de beste gesprekken voeren, maar zij lijkt vooral geïnteresseerd in vriendschap. Solène is nog net iets mooier en wellicht makkelijker te krijgen. Met Lena had hij een afspraak, maar zij blijkt de minst sympathieke. De ontknoping avn dit romantische kluwen is dat hij geen van de drie krijgt, maar toch zal hij er goede vakantieherinneringen aan overhouden. Om de wandelingen langs de Bretoense kust in beeld te brengen reed een wagentje met een camera naast de acteurs mee. Rohmer kwam op het idee om een klein microfoontje in het haar van een actrice te verstoppen. Ook de stadswallen en de duinen komen aan bod. Het zeemotief is voortdurend aanwezig. Zelfs binnen is er altijd wel een boek of een zeelandschap in de achtergrond. Het fragment met de echte zeeman had bijna uit een documentaire kunnen komen. Het zeemanslied van Gaspard is iets te ingewikkeld om volledig op het diatonische accordeon te spelen, een instrument uit de Bretoense volksmuziek. De heerlijke dialogen, de natuurlijke acteerstijl en het maritieme decor brengen de jeugdige vakantiestemming er helemaal in.

Met de films van Eric Rohmer is het zo, je vindt het drie keer niks of je kunt je er wel mee amuseren. Dat laatste geldt voor mij, maar zijn films zijn zelden hoogvliegers. Van deze zomervertelling krijg je wel een blij gevoel. Niet in het minst door de beelden van de stadjes en stranden van de Bretonse kust. Rohmers kracht ligt in het feit dat hij het geklooi van jonge mensen met relaties en de liefde in beeld brengt, zonder dat het allemaal te dramatisch wordt. In dit geval zien we ene Gaspard, die vakantie viert en wacht op zijn 'verloofde' Lena, een nogal wispelturig type, zo blijkt later. In het pannenkoekenhuis leert hij de leuke, maar serieuze Margot tegen, die wel wat met hem wil, maar wel als Gaspard duidelijk voor haar kiest. En dan is daar ook nog de extraverte Solène die wel wat in hem ziet. Maar Gaspard kan niet kiezen. Een personage om je lekker aan te kunnen ergeren, zoals dat geldt voor bijna alle hoofdpersonen in Rohmers films. Let maar op! Wat ook een vaste waarde is: er is nooit een happy end. Verfrissend toch? Als tegenhanger van die kwal van Gaspard, krijgen we drie bloedmooie meiden die ook regelmatig weinig aanhebben. Als dat geen zomerse vertelling is weet ik het niet meer.