Komt een Vrouw bij de Dokter (2009)

Komt een Vrouw bij de Dokter Een film die gered wordt door Carice van Houten en Barry Atsma, dat ik deze woorden ooit nog eens zou opschrijven. Maar het is toch echt zo, Komt een Vrouw bij de Dokter wordt gered door dit duo. Want de regie van Reinout "Arnie" Oerlemans is zo hyperactief en migraine oproepend dat je er hoofdpijn van krijgt. Met de stampende muziek die ook niet echt helpt. Maar Carice is fantastisch en Atsma weet op geweldige wijze een gesjeesde klootzak neer te zetten die zijn vrouw met kanker inruilt voor een jongere dame. En er dan ook nog geld aan verdienen. Prima kerel die Kluun...

Film, ongetwijfeld met voor- en tegenstanders en vatbaar voor discussies. Vele emoties van verschillende aard met de vraag hoe werkt het contrast tussen ellende en plezier bij de hoofdpersonages. Bovenal blijft de film op vele momenten ontroerend ondanks de onverantwoorde manier waarop, in de gegeven omstandigheden, plezier wordt opgezocht. Maar ook die drang naar vertier deed pijn. Hoe dan ook, ik vindt het een sterke film, veel beter dan verwacht met mooie, gevarieerde muziek en twee werkelijk prachtige acts van de hoofdpersonages, inzonderheid Carice van Houten.

Ik kwam er gisteravond achter dat ik deze film nog nooit in z'n geheel had gezien. Dat werd wel een keertje tijd en ik kan achteraf niet anders zeggen dan dat het eigenlijk gewoon een goede film is. De film snijdt twee zware onderwerpen, kanker en vreemdgaan, aan. Sterker nog, deze onderwerpen raken helemaal in elkaar verweven totdat er aan één van de twee een definitief einde komt. Carmen, gespeeld door Carice van Houten, krijgt borstkanker, Stijn, gespeeld door Barry Atsma, kan niet van andere vrouwen afblijven en zelfs wanneer zijn vrouw doodziek is moet hij nog een paar slippertjes begaan. Ik heb het boek niet gelezen, dus ik weet niet of Oerlemans dicht bij het origineel is gebleven. Hij houdt wel de vaart erin maar vergeet niet de chemie tussen Stijn en Carmen te ontwikkelen. Enige nadeel door het vrij hoge tempo is dat bijvoorbeeld het personage van Anna Drijver zo plat blijft als een dubbeltje. De hoogtepunten van de film zijn echt de scènes tussen Stijn en Carmen met af en toe hun dochtertje erbij. Het afscheid is erg indrukwekkend en komt zeer overtuigend over. Atsma en van Houten zijn allebei erg op dreef en dat levert gewoon een prima film op. 3.5*