The End of the Affair (1999)

Deze kwam gisterenavond tijdens het zappen nog even voorbij, kon me niet zo heel veel meer herinneren van deze film behalve dat ie heel saaaaaaai en erg langdraaaaaaadig was. O ja en dat alle acteurs, 12 jarige jongetjes incluis, 2 uur lang kijken alsof ze nodig een grote boodschap moeten doen, wat een moeilijke koppen joh. Gelukkig had ik gisteren nog veel te laat op de avond een paar koppen koffie op dus kon ik wel een slaapmutsje gebruiken en daar is deze film dan weer wel ideaal voor! Werkt beter dan een DVD met visjes of haardvuur gegarandeerd

Liefde is als een hypnose werd ooit eens ergens in een film genoemd. In The End Of The Affair kiest de schrijver, de hoofdpersoon Maurice, er bewust voor om fictie en werkelijk door elkaar te laten lopen. De regisseur doet er een schepje bovenop door de personages in de film bewust te maken dat ze personages in een fictief verhaal zijn. Waan en werkelijkheid vormen een kluwen in een poging om de beklemmende werkelijkheid te ontlopen: het onvermijdelijke einde. Fiennes speelt de keurige, toch wat stijve Engelse gentleman, die zich verliest in een passionele verhouding met z'n minnares. Hoogtepunt is uiteraard het hoogtepunt van de daad, ondersteund door de betoverende muziek van Michael Nyman. De lelie blanke naaktheid van Julianne Moore was minstens zo adembenemend als de chemie tussen haar en Fiennes. Prachtig ! Fictie biedt de mogelijkheid om gebeurtenissen vanuit meerder perspectieven te belichten. Welke het dichtst de waarheid benadert blijft een kwestie van interpretatie. Het verhaal legt op een ingrijpende wijze de worsteling van de hoofdpersoon bloot; de onbegrijpelijkheid en meedogenloosheid van een opperwezen versus de mens opzoek naar verlossing, naar verklaring en vooral naar Liefde. Sfeer, acteerwerk, beeldkwaliteit, aankleding en muzikale ondersteuning waren tip top in orde. Niet een meesterwerk, maar zeker een film die boven het gemiddelde uitstijgt.

Een schrijver heeft een avontuurtje, en schrijft een boek over een schrijver die een avontuurtje heeft en er een boek over schrijft. Dat de film daarover slaapverwekkend saai is mag dan toch niet meer verbazen. Zelfs niet als de schrijver in kwestie Graham Greene is. Wat zeker niet helpt is dat de erg, erg fraaie cast, met voorop Ralph Fiennes en Julianne Moore toch niet bepaald hun beste prestaties ooit neerzetten. Zoals @madecineman twintig jaar geleden al zo fraai opschreef, het komt toch vooral over alsof ze dringend een grote boodschap moeten doen. Een heel grote. Wat ook absoluut niet helpt is dat het verhaal speelt op mores die toch bepaald uit de tijd zijn. We gaan er al best lang niet meer van uit dat de huwelijkse trouw daadwerkelijk tot in de dood gevierd zal worden, en het geloof is ook meer een symbolisch en nostalgisch evenement aan het eind van het jaar in plaats van iets wat ook daadwerkelijk gepraktiseerd wordt. Maar zonder die twee rotsvaste overtuigingen, en de gevoelde noodzaak om de schone schijn daarover op te houden voor de buitenwereld valt het hele verhaal totaal in elkaar. Ik vraag me af of iemand over een generatie of wat uberhaupt nog zal snappen waar het over gaat. Het boek wordt kennelijk beschouwd als een van Greene's beste werk - wellicht door de braaf-katholieke moraal. Ik zie het er niet aan af, en de eerdere verfilming uit 1955 laat ik gevoegelijk liggen. The Quiet American vond ik een stuk beter, en ook daar is nog een eerdere verfilming van, dat lijkt me een betere keuze.