Berlin Calling (2008)

Zeer aangename oppompende film met Paul Kaltenbrenner. Een film die je direct in de sfeer brengt van dansen, hippe muziek en plezier maken. Fijn dat er veel aandacht is voor de technobeats die erg uitnodigend zijn om meegezogen te worden in de film. Daarnaast krijg je een inkijk op het leven van een DJ, de hoge doelstellingen die moeten behaald worden door de platenmaatschappij, het omgaan met roem en succes, de verleidingen van genotsmiddelen die je constant worden aangeboden alsof ze er gewoon bijhoren. Ook de scènes in de instelling blijven leuk om volgen, komisch zelfs bij momenten hoe Icarus zich opwerpt als een onaantastbare nonchalante pleziermaker. De persoon van Icarus krijgt dan iets meer uitdieping wat het plot ten goede komt. Ben niet zo thuis in de muziekwereld en heb ook niet echt een favoriet genre, maar deze tracks ga ik zeker na deze film gezien te hebben, herbeluisteren.

Het uit de band springen in de kliniek deed mij onwillekeurig aan One Flew Over The Cuckoo's Nest denken. Het personage van Paul Kalkbrenner komt een beetje over als een ongeleid projectiel. Hij handelt en doet nogal impulsief, waarbij de vele drugs ongetwijfeld een rol spelen. Kalkbrenner blijkt overigens verrassend goed te acteren, en er rijst natuurlijk ook gauw de vraag in hoeverre het over hemzelf gaat. In ieder geval komt naar voren dat het personage zeer overtuigd is van de kwaliteit van zijn muziek. De film flitst nogal heen en weer van de ene naar de andere rare situatie waarbij Kalkbrenner geregeld het spoor bijster is, maar dit gaat gelukkig niet ten koste van de consistentie van de film: De rode draad blijft present en dat is die van een eigenwijze artiest die leeft voor zijn muziek en waar alles voor moet wijken. De soundtrack behelst volgens mij ook uitsluitend zijn muziek, en het schijnt dat hij sedert deze film pas populair onder de liefhebbers geworden is.