The Alchemist Cookbook (2016)

Sean is het zat. Of er echt een hele concrete reden voor is, wordt niet echt duidelijk, maar hij is in ieder geval niet senang in de samenleving - en in The Alchemist Cookbook zien we hou hij zich (met zijn kat Caspar) afgezonderd heeft in een hutje in het bos, alwaar Sean al vereenzamend zich bezig houdt met alchemistisch en occult geexperimenteer. De enige andere persoon in de film is zijn vriend Cortez, die af en toe wat boodschappen brengt en tegelijkertijd ook probeert Sean weer een beetje op het normale pad te krijgen. Ik zal verder plottechnisch mijn mond gaan houden, maar het moge duidelijk zijn dat het op proberen te roepen van een demon zelden een goed idee is. The Alchemist Cookbook is extreem low budget, met welgeteld twee acteurs, een kat en een possum, een verhaal waarin we vooral de escalerende manie van Sean zien en de overtuigende bezetenheid van eerst Cortez en daarna ook Sean, in plaats van expliciet grafische beelden, en een setting in een boshut cq alchemistisch lab en de lokale bosomgeving. Maar dit werkt prima, al zal ik vast de waarschuwing geven dat het erg traag is en dat lang niet voor iedereen dit een geschikte keuze zou zijn. Als je The VVitch al aan de trage kant vond, zou ik me hier al helemaal niet aan wagen. Toegegeven, ook voor mij was dit best een lange zit, zeker in de eerste helft waarin we vooral Sean zien kamperen, punk en hiphop luisteren terwijl hij in z'n scheikundelab bezig is, en wat in het bos en op het meer aan het kuieren is. Maar alsnog een interessant filmpje, en dikke complimenten voor acteurs Ty Hickson en Amari Cheatom, en regisseur Joel Potrykus en zijn crew voor wat ze hier hebben neergezet. Ik rond 'm naar boven af: 4.0*.

Wazige film waarin Sean [Ty Hickson] als een kluizenaar leeft in de caravan van zijn oom, ergens in het bos. Ondanks de waarschuwingen van zijn broer [Amari Cheaton] gaat Sean volledig op in allerlei alchemistische/occulte experimenten, die hem geleidelijk tot het uiterste drijven. Weet in het begin de interesse te wekken, maar de verveling slaat snel toe omdat er amper iets interessants gebeurt. Na een niet onaardige nachtelijke sequentie wordt het iets beter, ook dankzij Hicksons terecht door velen als ‘manisch’ omschreven spel, maar Potrykus wist duidelijk niet hoe het verhaal moest aflopen.