Amoklauf (1994)

Enorm grimmig en nihilistisch filmpje over een eenzaat die blijkbaar zonder reden aan het moorden slaat. Ondanks de korte speeduur is het toch nog een lange zit geworden en de film mist de primaire stootkracht die Angst of Schramm bezitten. Toch best een intrigerende studie van een man die totaal buiten de maatschappij leeft.

Amoklauf heeft inderdaad wat weg van Angst, alleen weet Bolls film maar sporadisch de beklemmende sfeer van eerstgenoemde te evenaren. Grootste fout is de keus om over te stappen van minimalistische synth-muziek naar klassieke muziek. Amoklauf stevende lange tijd naar een film in de trant van Angst of Schramm, maar gaat tegen het eind de fout in door verkeerde keuzes te maken. De muziek, maar ook de stijloefening waar Boll voor kiest wist mij niet te bekoren. De eindeloze herhalingen en slow-mo's gingen op een gegeven moment ook irriteren. Goed dat Amoklauf niet langer duurde dan 52 minuten (die 65 minuten die hier vermeld staan kloppen niet). Toch heb ik het eerste deel genoten van deze curiosum uit de beginjaren van Uwe Boll, een regisseur die potentie toont en deze pas nu, bijna 20 jaar later, weer toont met werkjes als Rampage. 3*

Deprimerend vormgegeven film over een seriemoordenaar, alleen door regisseur Uwe Boll op geen enkel vlak voorzien van iets noemenswaardigs. In alle opzichten wordt er gebruik gemaakt van clichématige aankleding om het hoofdpersonage memorabel te maken, maar effect heeft het alleen niet. Niettemin gaat de boel meteen los gedurende de opening, om daarna meteen op het rempedaal te trappen. In een onvoorstelbaar saaie scene die eindeloos lijkt te duren volgen we random beelden op een televisiescherm (een afwisseling tussen porno, exploitatie en dierenleed) waarop een gewelddadige finale volgt. Het had bijzonder schokkend kunnen zijn, maar het incompetente knip-en-plakwerk evenals de uitermate saaie invulling van het hoofdfiguurtje maken het vooral tot een lange zit.