Animal Crackers (1930)

De humor van de Marx Brothers steunt vooral op absurde dialogen en woordspelingen. ("You go Uruguay, I go mine.") Groucho, met z'n snor van inkt, weet de draad van elk gesprek te ontrafelen met complete nonsens en drogredeneringen. Zeppo was een beetje het vierde wiel aan de driewieler, de ongrappige, al heeft hij hier een sympathiek rolletje als de overbodige secretaris. Chico is de meest kolderieke en zorgt voor komische en muzikale intermezzo's samen met Harpo. Deze laatste heeft een treurig onderlaagje (the tears of a clown) en geeft een visueel tintje aan de humor met al die voorwerpen die hij toevallig in z'n wijde mantel zitten heeft. Zijn harpsolo is prachtig en vrituoos. De intrige, afkomstig van een Broadwaymusical, draait rond drie versies van hetzelfde schilderij: het origineel, een slechte en een goede imitatie. Dit levert voldoende spanning en romantiek om de aandacht vast te houden, maar uiteindelijk gaat het erom hoe de broers dit stramien doorbreken met hun spitsvondige onzin. Het is een ouderwets soort humor dat nog steeds aan het lachen brengt en de zorgen van alledag even doet vergeten.

Het zal niet verbazen dat het niet echt om het plot gaat in deze film: ja, het is een klucht over de onthulling van een schilderij met wat vervalsingen en een Afrikaanse ontdekkingsreiziger als eregast. Maar uiteraard is dit vooral een kapstok voor de chaotische humor van de Marx brothers. Dit werkt soms wel, soms niet - Groucho Marx is regelmatig nog wel grappig met een spervuur aan one-liners, drogredeneringen en beledigingen, al werkt dat ook niet de hele tijd. De grappen van Chico en Harpo vind ik wat minder leuk, en uiteindelijk is het toch ook wel een hele zit aangezien het verhaal en wat er naast de grappen gebeurt niet zo interessant is. Dan vond ik Duck Soup toch leuker en scherper.

Animal Crackers is gebaseerd op de gelijknamige musical die van oktober 1928 tot april 1929 oftewel 191 voorstellingen lang op Broadway was te zien. De meeste rollen in de film worden door dezelfde personen gespeeld. Dat geldt ook voor de Marx Brothers. Animal Crackers is de tweede film die door de broers voor Paramount werd gemaakt. Net als de andere vier films bestaat Animal Crackers uit een mengeling van snelle woordgrappen, slapstick en muzikale intermezzo’s, waarbij de afgrijselijke zangnummers heel effectief het goede humeur, dat alle dwaasheden van de broers te voorschijn brengt, weten te neutraliseren. De film speelt zich af in een grote villa. Het speelterrein van de rijken waartoe alleen illustere gasten toegang hebben. Een elite die de bijtende woordgrappen van Groucho Marx of het sociopathische gedrag van Harpo Marx weliswaar merkwaardig vindt, maar die de vreemde figuren toch gewoon als een van hen beschouwt. Met name Groucho strooit grif met opmerkingen die zeer beledigend zijn voor de sociale klasse die zich in de villa heeft verzameld. Groucho recht in het gezicht van de gastvrouw: “Why, you've got beauty, charm, money! You have got money, haven't you? Because if you haven't, we can quit right now“. Heerlijke humor. Animal Crackers is een heerlijke komedie. Absurde sketches, bizarre woordspelingen, venijnige oneliners, chaotische taferelen. En met soms een afgrijselijk musicalnummer om je te ergeren. Leuk!