Julius Caesar (1953)

Oei, hoofdstuk zoveel in de eeuwigdurende saga: 'Kos kiest de verkeerde film uit'. . Na een nogal druk weekendje en met een matige fysieke gesteldheid dacht ik: Kom, laat ik even zwelgen in zo'n lekker ouderwetse Romeinse spektakelfilm. Mijn stemming werd er dus niet bepaald positiever op toen ik al snel ontdekte dat het zowaar een verfilming van Shakespeares Julius Caesar was en ik al snel doodgegooid werd met gortdroge, toneelmatige oudEngelse monologen. . Toegegeven; na een tijdje getwijfeld te hebben hem af te zetten, maar toch ben blijven kijken, bleek dat de film uiteraard wel zo zijn kwaliteiten had, al is het nog steeds bepaald niet waar ik op zit te wachten. Zo kent de film enkele ronduit geniale scenes met de lang uitgesponnen toespraken aan het volk van achtereenvolgens Brutus en Marcus Antonius. Cast is ook ongekend sterk, hoewel Brando er wat onbeholpen bij loopt. Ik mag de man dolgraag, maar in een Shakespeare film tussen figuren als James Mason en John Gielgud... Nee, niet zo'n jofele keuze. Al met al waarschijnlijk een prima film als je houdt van dit sort of thing. Ik zal hem nog wel eens herzien in een betere stemming. P.s. En mijn liefde voor Greer Garson bloeide weer hevig op.

Laat ik maar toegeven dat ik helemaal niet wist dat Shakespeare een toneelstuk had geschreven over Caesar…en dat ik dus ook geen idee had, dat dit onderdeel uitmaakte van de korte serie films van de BBC (met verder Richard III en Henry V) die mij nou niet bepaald een Shakespeare fan hebben gemaakt eerlijk gezegd. De zeer theatrale acteerstijl van de Britten kan ik altijd wel waarderen, maar ik heb inmiddels wel een beetje genoeg van alle ‘good morrow’s en ‘betwixt’s. Blijft wel grappig dat ik in 2024 naar een verfilming uit 1953 heb gekeken van een toneelstuk uit 1599 over een gebeurtenis uit 44 v.Chr.