Breakfast with Scot (2008)

een aardige feelgood-film; met vele ontroerende momenten, maar voor mij ontbreekt de magie enigszins. Misschien is de film mij te weinig gewoon. Of is het gewoon dat ijshockey niet mijn sport is.

Het begin was veelbelovend. Vooral door Scott, want wat een schattig personage is dat! Een lief jongetje dat niets liever wil dan gewoon zichzelf zijn. En laat nu net dat het probleem zijn voor z'n 'toekomstige ouders'. Vooral voor Eric is het moeilijk omgaan met een jongetje dat duidelijk veel eigenschappen van een meisje heeft. Ergens weet je natuurlijk onmiddellijk waarom dit zo moeilijk is voor hem. Hij doet namelijk al heel z'n leven z'n uiterste best om een échte man te zijn. Zowel voor de buitenwereld als voor zichzelf. Zelfs al is hij homo. Het lijkt wel of Scott ervoor zorgt dat hij opnieuw tegen alle vooroordelen van voordien moet vechten. En daar heeft hij duidelijk geen zin in. Gelukkig is er Sam die alles wat kan relativeren en die ervoor zorgt dat Eric beetje bij beetje bijdraait en inziet dat jezelf kunnen zijn veel belangrijker is dan jezelf bewijzen tegenover de halve wereld. Mooie boodschap en levensles, dat zeker. Maar na een tijdje heb je het allemaal wel begrepen en wordt het wel erg melig. Al wil ik hiermee de film zeker niet de grond in boren want ik heb me wel vermaakt en zoals al gezegd steelt Scott de show. Ik durf zelfs zeggen dat hij de film draagt. Je hebt gewoon echt met hem te doen. Verder verloopt het allemaal zoals je verwacht en ook het einde is dus allesbehalve een verrassing. Dus, leuk tussendoortje, niets meer, niets minder.