Emmanuelle (1974)

Ik zat nog even te denken: zal ik voor een van de vele pulp-vervolgen gaan, of me toch wagen aan één van de originele Emmanuelles? En ja, ik ben toch voor het origineel gegaan, en ik heb spijt als haren op m'n hoofd. Niet dat ik denk dat de vervolgen (en zeker de Italiaanse Emmanuelle Nera's) echt veel soeps zijn, maar ongetwijfeld is het vermakelijker dan dit. Wat een dodelijk saaie, oninteressante film is dit. Emmanuelle is de vrouw van een diplomaat in Bangkok, en ze swingen er allebei lustig op los. Dat is het. Sylvia Kristel heeft een storende uitstraling, en de rest van de cast kan ook niet acteren. Tussen de brave softpornoscenes in, die hier af en toe voorbij komen, is het helemaal een cinematische drol, met voornamelijk gesprekken tussen Emmanuelle en haar vriendinnen van het niveau waar Sex and the City zich nog voor zou schamen, of weer een of andere nieuwe Franse hotemetoot (M/V) die Emmanuelle (of een andere vrouw) probeert te verleiden.En nog een keer een Thaise die een sigaret met haar je-weet-wel rookt. Verder saai, oninteressant, zeurderig, plotloos.

Ik ga hier niet te veel woorden aan vuilmaken. Met Just Jaeckin aan het roer natuurlijk veel blootscènes, aan elkaar gebreid met filosofisch geneuzel van de kouwe grond. Waardeloos. Voor zover dat mogelijk is binnen zo'n stupide geheel steelt Christine Boisson de show. Eigenlijk is Sylvia Kristel in meerdere opzichten gewoon een zielig figuur.

Zo. Gezonde nieuwsgierigheid (of dit louter soft porno was, dan wel van enige filmische waarde) blijkt toch niet altijd een goed idee. De reputatie heeft de film nog mee, maar daar blijft het bij. De film schippert tussen extreem fout en degoutant. De filmische waarde is onbestaande. Ik ben blij dat ik het gezien heb, maar evenzeer dat het ook nooit meer moet. 0,5