Miracolo a Milano (1951)

Een buitenbeentje in het werk van De Sica, toch, deze verbluffende, fantasierijke film die het vooral over de armoede heeft maar ook de menselijke gebreken, als egoisme, hebzucht, naijver...sterk onderstreept. Ook heel wat symboliek, als het gevecht voor een plaats in de zon, en optimisme (Een goede dag hoeft geen waarom, maar helaas...) In het middenstuk blijft de film wel wat dobberen, maar dat wordt grandioos vergoed door een spetterende finale. Aangenaam verrast door de originaliteit, de filmische vondsten, de gevatte kritiek op de samenleving en het sterk overtuigend in beeld brengen van de diepste armoede van een grote groep kanslozen.

De Sica was een communist en zijn ideologische roeping brengt hij subtiel op het scherm met deze vrolijke Gouden Palm winnaar, eigenlijk een modern sprookje. Zonder de fantasy-elementen en de komische scènes was dit zonder meer een communistische propagandafilm. Het gaat zeker wel over de klassenstrijd tussen de minderbedeelden en de kapitalisten, over volkssolidariteit en de droom van een eigen utopia waar de arme mens niks tekort komt, bezongen in een catchy en bijna militaristisch deuntje dat voortdurend terugkeert. Het erg bekende einde met de bezems symboliseert de vlucht naar het "communistische blok" zullen we maar zeggen. Er wordt gezegd dat die scène ook Spielberg zou geïnspireerd hebben voor E.T. Of dat waar is? Miracle in Milan is een buitenbeentje in De Sica's filmografie en er zitten ook heel wat special effects in... Leuke De Sica alweer, al werd het mij een beetje teveel van het goede wanneer Toto met zijn duif mirakels zit te realiseren.

Het begin gaat wel erg snel. We zijn nog geen dik tien minuten ver of we zitten waar we moeten zijn: Toto arriveert in de daklozenwijk naast de spoorlijn. Wel een grappig beeld toen de oma de kleine Toto vond daar ergens tussen de (bloem)kolen. De film zit vol van die vreemde grappige verwijzingen. Het maakt de film luchtig ondanks de zware problematiek. Ook het leuke deuntje dat een aantal keer wordt opgevoerd past perfect in dit rijtje: ondanks de zware boodschap, is het lied opgewekt en positief van aard. De film is een soort sprookje, een zoete feel good story en dromen naar betere tijden. Dan vond ik Umberto D. en Ladri di bicicletti een stuk zwartgalliger. Maar ik begrijp wel waarom deze film mogelijks hoog in de annalen van de Italiaanse cinema staat. Die slotscène met de vliegende fietsen staat wellicht in het collectieve geheugen gegrift. Leuk al kan je makkelijk erover zeuren, maar niet deze keer!