L'Honneur d'un Capitaine (1982)

Schoendoerffer verdedigt zijn alte Kameraden. Deze keer zonder de inkleuring die zijn andere films, en dan in het bijzonder de Willsdorff-trilogie Dien Bien Phu - 317ème Section - Crabe Tambour zo interessant en anders maakten. Van die drie films was de aanleiding misschien ook wel directer persoonlijk, terwijl deze film meer aanvoelt als een laatste eerbewijs aan een strijdmakker. Hoe dan ook is het duidelijk dat de film - net als bijna al Schoendoerffer's films - heel persoonlijk is, en er viel me ook te binnen dat een van de karakters, een van de getuigen in de rechtbank sprekend lijkt op de profielfoto van Schoendoerffer zelf, inclusief driedelig pak en rode das. Dat zal dan dus ook wel geen toeval zijn. Jammer wel dat er verder maar weinig informatie te vinden lijkt te zijn, en de kopie die ik had zonder ondertitels - in welke taal dan ook - nogal lastig te volgen was - mijn rechtbankfrans laat nogal te wensen over. Verder blijft het wel een beetje een hypocriet geheel vanzelf. Ja, inderdaad, Schoendoerffer's held, een van de incarnaties van zijn ouwe makker Willsdorff is natuurlijk boven elke blaam verheven, een ridder zonder smet op zijn blazoen. Maar aan de andere kant weten we ook dat het Franse leger ongekend hard tekeer gegaan is tijdens de Algerijnse dekolonialisatie, en het komt wat zwak over dat 'iemand anders' dat dan allemaal gedaan heeft. En tegelijkertijd spelen dit soort zaken in Frankrijk nog steeds, heel direct en heel persoonlijk, en veel meer dan we in Nederland gewend zijn. In elk dorp staat wel een monument 'Mort pour La France', en daar wordt ook elk jaar een ceremonie bij gehouden, met een speech van de burgemeester ten overstaan van een aantal steeds ouder wordende mannen die steeds slechter ter been zijn, hun vaandel nauwelijks meer tillen kunnen, maar wel nog steeds de thousand yard stare hebben. Daar maak je geen grappen mee, vind ik.