Charlie Bubbles (1967)

Jammer dat Albert Finney nooit meer een film heeft willen of kunnen regisseren, want aan het plezier en de vaardigheid waarmee Charlie Bubbles is gemaakt kan ik niet afzien dat dit de debuutfilm van een acteur in de regisseursstoel is. De film begint satirisch, met Colin Blakely (erg overtuigend dronkenschap acterend) en Finney die bijna niet weten wat ze met hun, pardon, Finney's geld moeten doen, en al die CCTV-schermen geven een aardig inkijkje in Finney's benauwende wereld, maar wanneer hij daarna in zijn geboortestadje terug is gekeerd wordt de teneur allengs somberder en in ieder geval minder grappig, en het bezoek met zijn zoontje aan een voetbalwedstrijd en de nasleep daarvan vormen een emotioneel dieptepunt. Alleen dat einde... een beetje een afknapper, een "cop-out" zoals de Engelsen zeggen. Verder prachtige rollen van Finney en Billie Whitelaw, een actrice die ik vooral ken als persoonlijke favoriet van Samuel Beckett, maar die toch ook op het witte doek een indrukwekkende carrière van ruim een halve eeuw heeft opgebouwd (onder andere de nanny from Hell in de oorspronkelijke The omen). En tjongejonge, wat was de jonge Albert Finney toch een knappe duivel (en een geweldige acteur, maar dat is hij z'n hele leven lang gebleven – vijf Oscarnominaties, maar geen enkele verzilverd). Een aanrader, deze film. Momenteel in een uitstekende transfer (maar helaas zonder officiële ondertiteling) op YouTube te zien.