Zwart Water (2010)

Leuk geprobeerd. De bekende horrorclichés zijn niet van de lucht: een groot vervallen huis, bloed uit de kraan, spiegels, een donkere kelder, een lijkbleek meisje in een victoriaans jurkje met hangend hoofd.. Barry Atsma irriteerde me mateloos weer, voortdurend dat spottende lachje en die quasi-stoere/nonchalante machohouding, tegen het agressieve aan. Tegen een oudere collega, hem daarbij op de rug slaand: 'Lekker bezig hè ouwe!, of tegen zijn dochter: 'Je weet dondersgoed wat ik bedoel!' Die irritante stem van het Kruidvat, Hadelwytch, doet ook maar iets. De muziek is echt veel te dramatisch voor een griezelfilm. De blauwe scooter waar Atsma steeds op rondscheurt is veel te klein, lijkt wel een kinderscooter. De Belgen worden neergezet als nare, akelige mensen. De oude fabriek en het terrein eromheen ziet er wel imposant en fraai desolaat uit. Dat hebben we in Nederland niet (meer). Hier zou het allang tegen de grond gegaan zijn of getransformeerd tot een of ander hip cultureel centrum voor de elite.

Zorgvuldig gemaakt, met een goed oog (en oor) voor decor, sfeer en geluidsband, en met aardige vertolkingen van de twee ouders; bovendien is de uiteindelijke clou best verrassend, want terwijl de motivatie van Karen vrij duidelijk leek wordt er op het einde toch iets onthuld dat ik niet aan zag komen. Helaas biedt de rest van de film weinig nieuws qua setting en spook, en bovendien kan Isabelle Stokkel als Lisa wel goed ingekeerd kijken, maar eigenlijk doet ze de hele film door ook niets ánders dan dat, waardoor het lijkt alsof ze al vóór de verhuizing in een eigen universum leeft. Dat werkt een zekere monotonie in de hand en haalt de angel toch wel een beetje uit de film.

Een maand nadat haar moeder is overleden krijgt Christine [Hadewych Minis] pas bericht van haar dood en van het feit ze nu eigenaar is van een statig landhuis in Vlaanderen. Echtgenoot Paul [Barry Atsma] ziet dit als een uitgelezen kans om hun persoonlijke en professionele leven een positieve wending te geven en dus verhuizen Christine en Paul met hun dochter Lisa [Isabelle Stokkel] naar België. Wanneer Lisa aangeeft dat er vreemde dingen gebeuren en dat er een mysterieus meisje door het huis loopt, nemen haar ouders dit aanvankelijk niet serieus. Uiteraard blijkt er wel degelijk wat aan de hand te zijn en dat houdt verband met een lang verborgen familiegeheim. Er is niets origineels aan het verhaal maar Van Strien weet een beklemmende sfeer te scheppen met hulp van de onheilspellende cameravoering van Guido van Gennip, uitstekende geluidseffecten (onder leiding van Aline Bruijn) en een dito score van Han Otten. Stokkel houdt zich op indrukwekkende wijze staande en Minis weet je in ieder geval één keer flink de stuipen op het lijf te jagen.