Vinyan (2008)

Ijzersterke schets over de waanzin en de wanhoop tijdens de rouwverwerking van de twee ouders. De film deed me sterk denken aan Irréversisble op bepaalde momenten. Natuurlijk een beetje hetzelfde soort genre, maar ook een aantal scenes waaronder die in die nachtclub vertoonden best veel gelijkenissen, al vind ik Irréversible uiteindelijk toch de wat krachtigere film. Visueel erg mooi zo nu en dan, al werd ik ook weer niet zo overdonderd als ik eigenlijk verwacht had. Het was vooral het kleurgebruik wat er in bepaalde scenes erg mooi uit sprong. De grote kracht van deze film wat mij betreft is de weergave van de mentale waanzin waarin de hoofdpersonen (vooral de vrouw) verkeren, wat goed versterkt word een aantal erg indrukwekkende, nachtmerrie-achtige scenes, sterke soundtrack en goed acteerwerk. Werd echt helemaal meegenomen door de film en eigenlijk, hoewel de aanloop naar de zoektocht al vrij kort was, had ie van mij eigenlijk nog wel wat korter gemogen en had er nog wat meer insanity ingestopt mogen worden. Is dan ook wel het enige kritiekpuntje zo'n beetje. Erg indrukwekkende film. 4,5*

Een opvallende lage score. En ik weet niet of het komt van mensen die een 2e Calvaire verwacht hadden, of kijkers die een blockbusters dachten te zien en niet vertrouwd zijn met de regie van du Welz. Minder geschift dan Calvaire alvast dat ook een sterke film was, maar een genre dat mij minder ligt. Dan is deze Vinyan mij beter bevallen. Het relaas van een koppel dat hun zoon verloren heeft in een tsunami. Ze weten niet wat er echt mee gebeurd is, en dat weegt nog eens extra door op de verwerking van hun verlies. Dat speelt ook psychologisch en wordt door du Welz mooi weergegeven. De film heeft een beklemmende sfeer die stap voor stap neerslachtiger wordt. Hoop en ontkenning gaan hand in hand. De zoektocht naar hun zoon is geen avontuur, maar een wanhoopsdaad. Zowel visueel als muzikaal wordt die sfeer extra beklemtoont. De ratio vervliegt met de tijd...

De naweeën van de tsunami in het Zuid-Oosten van Azië... Naast de talloze doden, ook vele vermisten. Het moet verschrikkelijk zijn niet te weten wat er gebeurd is met je dierbare, zeker als het een minderjarig kind betreft. Wanneer een moeder haar zoon lijkt te herkennen na het zien van een toevallige reportage gaat ze samen met haar partner op zoek naar de locatie. Je voelt dat de film een bepaalde duistere sombere toon vasthoudt. Een happy end zit er niet onmiddellijk in. Hun hoop of wanhoop is tergend. En als rationele kijker voel je dat ze langs alle kanten bedrogen worden. En toch betaal je, en blijf je betalen ... En dan dat einde. Onthutsend en right in your face. Verder prima montage en cinematografie. Ook de sfeer wordt goed vastgehouden. Fijn!