Love Story (1970)

Deze moest ik kijken van mijn moeder omdat het de film in haar tijd was, en dat was ook wel te merken. Ik was in het begin wel ontroerd door het liefdesverhaal, en vooral de stukjes in de sneeuw vond ik heel leuk om te zien. Maar naar het einde toe werd het steeds minder, en tegen het einde toe sloeg de hele film plotseling om en werd het vrolijke en lieve verhaaltje ineens een stuk zwaarder en zieliger. De muziek droeg daar ook een goed steentje bij, wat een melodramatisch melodietje, maar wel erg mooi. Ik snap wel dat deze film heel wat huilende vrouwen trok, maar ik kon er helaas niet helemaal in komen. (mede ook misschien doordat mijn moeder de hele tijd zat van ' ooh ja toen kwam dat' en ' vind je het mooi Rianneke'? Toch was het helemaal geen verkeerde film, en zeker leuk om gekeken te hebben. 3.0*

Schatrijke jongeman wordt verliefd op arm meisje… met een twist. Een thema dat (ook in omgekeerde vorm) in de filmwereld naar mijn idee al ontelbare malen voorbijgekomen is. Ik heb daarom nooit begrepen waarom deze film destijds (1970) wereldwijd zo’n megahit was. Of het zou moeten zijn dat de film leunde op de kersverse roem van Ryan O’Neal als de superster van de televisieserie “Peyton Place” (bij die tv-uitzendingen was het toentertijd een stuk stiller op straat). Wat is toen niet wist, maar inmiddels wel dat ze in Japan en Zuid-Korea dit soort romantische tragedies bijna aan de lopende band lijken te maken. Hoe dan ook, met de jaren is de film er niet oprechter op geworden. Het is en blijft een overspannen tranentrekker, al ben ik daar doorgaans niet vies van. Wat blijft staan is de prachtige soundtrack. Ik vind de herkenningsmelodie van deze film een van de mooiste stukken filmmuziek, dat ik ken. En Ray Milland is natuurlijk de aangewezen acteur om zo'n onderkoelde vader te spelen.