Ah-ga-ssi (2016)

Nieuwe Park. Hij neemt de laatste jaren wel z'n tijd voor nieuwe films, maar dat zie je er uiteindelijk ook wel aan af. 140 minuten is een stevige boterham, toch is de film tot in de puntjes verzorgd, van de eerste tot de laatste minuut. Nu is dat ook wel eigen aan de Zuid-Koreaanse cinema, maar Park staat qua afwerking toch een paar trapjes hoger dan zijn landgenoten tegenwoordig. Het eerste uur vond ik best fijn. Er ontspint zich een boeiend verhaal, dat traag maar zeker in een bepaalde richting geduwd wordt. Als kijker krijg je in het begin al een indicatie dat er meerdere luiken aan het verhaal zitten, jammer genoeg gaat het bij het tweede luik de verkeerde kant op.  In plaats van dat Park z'n verhaal voortzet, gaat we terug naar het begin en krijgen we de hele rits nogmaals te zien, maar dan met wat extra beeldmateriaal wat telkens een ander licht op de gebeurtenissen werpt. Dat kan leuk zijn als het subtiel en/of ingenieus geschreven is, maar Park heeft zo bruut geknipt in de eerste doortocht dat het eerder bot en lomp aanvoelt. Z'n script trucje is gewoon niet verfijnd genoeg, waardoor de tweede doortocht véél te lang duurt. Het einde is gelukkig weer een stuk beter, maar dan heeft de film z'n kans op meesterwerkstempel al verspeeld. 't Is jammer want de film oogt mooi en het acteerwerk is meer dan behoorlijk, maar wat flauw geklooi met het plot haalt de angel uit deze Ah-ga-ssi. Slecht is het zeker niet, maar het had makkelijk veel beter kunnen zijn. 3.5*

De thriller Fingersmith van Sarah Waters speelt zich af in het victoriaanse Engeland. Hier is dat verplaatst naar Korea tijdens de Japanse bezetting (1910-1945). Ook dat was een cultuur waarin passie achter gesloten deuren verborgen bleef. (Schuif-)deuren staan symbool voor geheimen. De kerselaar is een mooie boom, maar ook een herinnering aan een zelfmoord. De natuur, de regen en het gebouw zorgen voor visuele hoogstandjes. Dezelfde gebeurtenissen worden twee keer getoond uit een verschillend standpunt. In het eerste deel lijkt het plan van Fujiwara te slagen, in het tweede deel gaat het een andere kant op. Hij is de koele manipulator die het uiteindelijk moet afleggen tegen de twee vrouwen, die enkele expliciete maar stijlvolle vrijscènes hebben. Strijkinstrumenten zorgen voor een warme sfeer; paukengeroffel kondigt een dreiging aan. De sequel zou Sam-ph'ras moeten heten.

Mooie cinematografie, kostuums en setting (prachtige groene en weelderige bomen). Knappe zuid-Koreaanse schonen, vooral Kim Tae-Ri. Een intrigerend erotisch geladen verhaal met intriges, passie en verraad. De film duurt wel iets te lang en het middenstuk is ook voor mij het zwakste deel. De herhalingen vanuit een ander perspectief en bijhorende twists shockeren namelijk niet, daarvoor is de manier van filmen te verwarrend en de montage te chaotisch. De kijker krijgt ook geen aha-moment. In andere films, The Usual Suspects om maar een voorbeeld te noemen, is de verrassende ontknoping veel impactvoller. Of bijvoorbeeld in een willekeurige aflevering van Agatha Christie's Hercule Poirot.