Doomsday (2008)

Wel oké. In principe zou het post-apocalyptic gebeuren mij goed moeten liggen, maar zo'n beetje elke film in het genre is een Mad Max wannabe en die films vind ik nu net niet boeiend. Er is zoveel meer te doen met het genre, maar de meeste film blijven binnen dat beperkte kringetje hangen. Daarom dat ik deze Doomsday van Marshall lange tijd links heb laten liggen. En niet geheel onterecht zo bleek. Ondanks dat de film een hoop verschillende invloeden op één hoop gooit en zo toch nog een beetje verrassend uit de hoek kan komen, zijn de afzonderlijke elementen niet veel meer dan een braaf herhalen van clichés zonder al te veel zelf toe te voegen. Grootste probleem vond ik dat de twee overgebleven groepen compleet oninteressant waren. Eén groepje ridders, de andere Mad Max clones. En nog slechte ook, met hun lullige muziekshowtje en overdreven maar flauw "gestoord" gedrag. Wél apart dat de poster-lady zo snel sterft, dat had ik dan weer niet verwacht. Ook wel een beetje jammer, want zij was dan nog het interessantste personage van de punker groep. Marshall heeft als regisseur duidelijk wel het talent om er wat van te maken. Afzonderlijke scenes zien er vaak wel aardig uit, maar de odes deden mij niet zoveel. 't Is ook wel iets waar ik de laatste tijd wat allergisch aan geworden ben, al dat gepaai met zooi uit het verleden is gewoon wat vermoeiend aan het worden. Maar op zich geen slechte film. Afzonderlijke scenes zijn oké, bruut genoeg en Marshall's intrinsieke talent redt de film van de ondergang. 3.0*

Ploeg...niet dat ik hier veel van verwacht had, maar ergens had ik toch meerdere keren zo'n momentje van dit is niet best... Het concept is er als zoveel, een aardig idee/uitgangspunt dat vervolgens aan elkaar hangt van slechte keuzes en domme momenten. De setting en aankleding is dan nog best wel weer te pruimen met gekleurde doch licht eendimensionale karakters, maar vooral in actie scènes wordt gepoogd die met 'vlotte' montage en het versneld afspelen kracht bij te zetten. Iets dat hopeloos faalt en of resulteert in een blik naar buiten, op de smartphone of hoofdpijn brengt. Gedurende de hele film is de montage ronduit een mislukking te noemen. Er wordt als een dolle in om geknipt en iedere actiescènes verliest er direct zijn duidelijkheid mee. Laten we eerlijk zijn, de redenen om Doomsday over te slaan zijn legio, doch het grootste pluspunt, een reden om juist wel te kijken is: Lee-Ann Liebenberg als de getatoeëerde krijgster maar vooral de stoere Rhona Mitra. Een niet te versmaden stuk eyecandy in haar spandex broekje, en daarmee het enige bestaansrecht van deze film. Overigens niet te vergeten dat de muziek leuk is met oa Kasabian, Fine Young Canibals en Frankie Goes To Hollywood. Verder middelmaat wellicht dom vermaak voor sommigen. Ik vond het een hele matige film.