Mediterraneo (1991)

Zo zie je maar dat de oorlog ook een kluchtige kant kan hebben. Charly Chaplin was ook al eens vergeten en onwetend dat de oorlog voorbij was.... Af en toe wat grappige gezegden (meestal zijn het zinloze die dan als humor moeten gelden). De personages zijn erg karikaturaal neergezet, zodat we het vooral moeten doen met een lekker zonneje, wat mooie plaatjes, een zorgeloos sfeertje en gelukkig mooie muziek. Was de mededing van buitenlandse films voor een Oscar Award dat jaar dan zo zwak ?

Een groep Italiaanse soldaten wordt er op uit gestuurd om een afgelegen klein Grieks eilandje te bezetten tijdens de tweede wereldoorlog. Alle radiocontact met de rest van het leger is verloren gegaan. Aanvankelijk lijkt het eiland totaal verlaten, maar dan blijkt later dat er toch nog een groep oude mannen, vrouwen en kinderen blijkt te wonen. En zo leren ze daar met elkaar samen te leven. De film heeft wel iets surrealistisch en ook wel een aangename sfeer. Het kijkt allemaal lekker weg tot aan het einde, maar de film is zeker ook geen hoogvlieger.

Me eigenlijk best wel vermaakt met deze Mediterraneo. Op mijn radar gekomen als winnaar van een Oscar voor beste buitenlandse (niet Engelstalige) film. Met het overschouwen van het zootje ongeregeld werd al gauw duidelijk waarom de legerleiding deze bonte bende op een onschuldig weinig belangrijk eilandje dropt. Je moet er wel wat voor zijn of het zal al gauw als flauw bestempeld worden. Ik zat gelukkig wel in de film en kon me dus onderdompelen in de luchtige en kolderieke sfeer op het eiland. Zoals je het de Italianen moet nageven met veel gebaren en gebrul, maar dat maakte alvast niet veel indruk bij de anderen. Het vrouwelijk schoon was alvast een mooie afwisseling. Hier en daar een leuke scène zoals de kippen, de ezel of het voetballen. Geen topper, maar goed voor een keertje. Erg nipte 3,5*.