Splendor (1999)

Leuk, origineel verhaal in een niet zo goed gelukte film. De vertelstijl had niet gehoeven omdat het niet zoveel toevoegt. Voor de bewuste overacting op sommige momenten geldt hetzelfde. Camerawerk is op sommige momenten origineel.

Dit is wat er gebeurde toen Araki een film maakte zonder scherpe randjes. Het lijkt een hele tijd alsof hij bij een van zijn mindere scripts een jongen verving voor een meisje. Totdat er een zwangerschap en een bijna -huwelijk in de film zit. Uiteindelijk is het vooral een doorsnee romantische komedie met een keuze tussen een onuitstaanbare eikel van een man en niet een maar twee leuke kerels die het gelukkig worden als gimmick. En films die in 1999 hip probeerden te doen hebben ook wel een aardige nostalgische rand. Het was ook al een jaar of 20 geleden dat ik aan Lionrock had gedacht. De film wordt gered door Araki's zelfbewuste fin de siecle toon en de snoepkleurtjes die we ook wel vaker bij hem zagen. Maar de punky kant van Araki wordt hier erg gemist. De minste film die ik van hem zag.