Side Street (1950)

Buiten de top in dit genre is er natuurlijk veel middenmoot en laten we zeggen "beneden middenmoot". Deze volgt een beetje het bekende stramien, niet echt bijzonder allemaal, maar wel met aan het einde een hele leuke achtervolging door Zuid-Manhattan, nog nooit zo gezien in een film uit die tijd.

Farley Granger speelt Joe Norson, een postbode die probeert met een zeer bescheiden inkomen financieel het hoofd boven te houden voor zichzelf, en zijn hoogzwangere vrouw Ellen [Cathy O'Donnell]. Wanneer hij $200 vindt in een dossier van een dubieuze advocaat, besluit hij het dossier even later te ontvreemden. Met het geld wil hij die vakantie naar Europa waar Ellen al zo lang naar uitkijkt betalen. Zo gezegd, zo gedaan, totdat Joe het pakketje openmaakt en ontdekt dat er maar liefst $30.000 in te zitten! In paniek laat hij het pakketje achter bij een bevriende barman die denkt dat er een cadeau voor Ellen in zit. De problemen worden groter wanneer blijkt dat Joe geld heeft gestolen van een crimineel en dat zowel de barman als het geld zijn verdwenen! Prima thriller met film-noir elementen. Granger speelt (net als in de twee Hitchcockfilms) de rol van een man die door een inschattingsfout in problemen komt die hem boven het hoofd groeien. Het scenario van Sidney Boehm bevat voldoende twists om de spanning erin te houden en het gebruik van authentieke locaties in New York - waar ook een fraaie achtervolgingsscène werd gefilmd - is een extra reden om deze zeer onderhoudende film te bekijken.

De openingssequentie met het overzicht van New York wordt met voice over verteld vanuit het standpunt van de politie. Verrassend genoeg komt de politie er uiteindelijk toch weinig aan te pas en wordt het verhaal bijna volledig vanuit het standpunt van de misdadiger on the run verteld. Behalve misdaad heeft de film zeker ook een flinke dosis sociaal drama. Farley Granger komt er dan ook nog goedkoop vanaf na zijn helse tripje. Hoewel de andere hoofdrol ingevuld wordt door Cathy O’Donnell steelt zij niet echt de show. Ze is dan ook een meegaand en lief karakter. Interessanter is Jean Hagen in de rol van nachtclubzangeres en als type femme fatale. Zoals gebruikelijk bij dit type moet ze wel het loodje leggen. Excellent in beeld gebracht door Mann & co. Visueel hoogtepunt is ongetwijfeld de achtervolging met auto’s vanuit verschillende camerastandpunten (ook vanop tientallen meters hoogte). Zeker een vermakelijke film.