Trouble Every Day (2001)

Toch wel een bijzondere arthouse met die extra horror touch zoals je ook wel terugziet bij Låt den Rätte Komma In (2008). De film komt echter zeer langzaam op gang en het is de eerste 45 minuten toch wel wat zoeken welke richting de film wil uitgaan. Het komt in een stroomversnelling terecht wanneer die twee jongeren uiteindelijk de woning betreden. En dat er bij Shane ook wel iets schort, is overduidelijk, maar de vinger kan niet onmiddellijk aan de pols gehouden worden. Wat volgt is één en al mysterie al kan je dit ook zien als langzaam ontvouwend plot. De befaamde seksscène werd prima in beeld gebracht, maar werd bovenal ondersteund door een geweldige soundtrack. Creepy en intens tegelijk. De oerkreten van het slachtoffer die er sporadisch bovenuit kwamen, waren angstaanjagend. Dit laatste herhaalde zich overigens in de slotscène met het kamermeisje. Wel een prima film dus en begrijpelijk dat enkelen dit bij hun toppers rekent. Zo ver wil ik het niet drijven, maar zeker een Denis om eens gezien te hebben.

Per ongeluk viel ik in deze bizarre film op Arte (met Duitse ondertiteling, dat dan weer wel). Als ik ergens moeite mee heb, nee een diepgrondige afkeer meedraag, dan is het wel de vermenging van seks en verminking. Mijn geest kan dat niet aan. Op momenten heb ik weggekeken en het geluid uit gezet. Bij de Anitchrist van Von Trier had ik die neiging ook, maar toen zat ik in de bioscoop, weliswaar gewaarschuwd door een bordje bij de balie waarop stond "Deze film bevat zeer shockerende beelden" of iets van dien aard. Ondanks deze afgrijselijke scenes zat er heel veel mysterie in het verhaal dat op een intrigerende manier uit de doeken werd gedaan. Helaas was naar mijn smaak de muzikale ondersteuning soms ronduit irritant. Desalniettemin was het totaal voldoende boeiend om de rit uit te zitten. O ja, het vrouwelijk schoon was adembenemend in beeld genomen, sowieso was het camerawerk tiptop, en de acteerprestaties waren eveneens zeer solide.

Dit is een soort een arthouse film met naargeestige muziek (van Tindersticks) samengesteld uit schijnbaar losstaande verhaallijnen die mekaar naderhand kruisen. Enkele personages zijn echter niet zo gewoon als ze op het eerste zicht lijken en geven aanleiding tot enkele scenes van abnormaal, excessief en weerzinwekkend geweld. Daarmee lijkt de titel van de film nogal cynisch gekozen. Toen de film klaar was, wist ik niet goed wat ik nu eigenlijk bekeken had. Het narratief heeft een open einde. Het is alsof de hele film is opgehangen aan de twee scenes van über geweld (zij het niet eens zo heel expliciet) maar verder komt het zinloos over. Misschien vandaar ook de titel omdat het een portret geeft van groepjes mensen en hun zogenaamde problemen, zonder dat er een oplossing voor is. Wat me tegenviel was het moment waarop het huis en de gedode vrouw van dr Brown in brand staan. Hij arriveert en we zien nauwelijks emotie. Nee, intussen horen we weer hetzelfde continue register een naargeestig stukje muziek op de soundtrack. Het was niet slecht geweest om hier een keer wat meer realisme in te bouwen. Desondanks heeft de film in zijn geheel ook iets beklijvend, die momenten van erotiek die uitmonden in een inferno. Bizar gevalletje.