Container (2006)

Ik wou dat ik dit soort films eens óf heel goed, óf heel slecht kon vinden, dat lukt me maar niet. Altijd levert zo'n experiment nieuwe, orginele en gewaagde cinema op, maar ook altijd wordt de filmervaring bij mij gelimiteerd door de grenzen die het experiment zichzelf oplegt. Container is een film die als geen ander beeldtaal en gesproken taal van elkaar scheidt en weer vermengt. Helemaal non-narratief is de film volgens mij niet, want niet alleen zorgt de voice-over voor begrip van wat de beelden vertellen, ook lijkt er een soort ontwikkeling in het personage te zitten. In het begin ligt de meeste nadruk op een gender-identiteitsstoornis en de daarmee samenhangende problematiek, tegen het einde laat de film volledige, psychiatrische ontsporing zien. Jammer is dat Moodysson op deze manier voorbij gaat aan de serieuze problematiek van transseksuelen, hoewel dat thema filmisch misschien minder interessant was geweest. Beelden zijn verder over het algemeen sterk, met name de abstracte sequenties. Voice-over vond ik ook goed, die stem lijkt mij bewust zo gebruikt omdat het de mogelijkheid openlaat dat er een man aan het woord is die zijn stem probeert te vervrouwelijken. Goede keuze om een aantal motieven (celebrities, catastrofen, WO II) te gebruiken, hierdoor blijft de film samenhang vertonen. Zoals gezegd vind ik echter zo'n experiment zelden zorgen voor een volledige filmervaring. Hier omdat er toch weinig ontwikkeling is, ik dat hypnose-gevoel absoluut niet heb ondervonden en het voor mij zodoende wat afstandelijk-interessant blijft. Een saaiige 3-sterren van mij, het is niet anders.

Herzien en blijft erg krachtig. Een echte narratief kan ik er nog steeds niet in herkennen en de link tussen wat er verteld wordt en wat er op het scherm gebeurt blijft wat aan de vage kant, maar dit is wat mij betreft dan ook geen film die inspeelt op de logica. Moodysson (what's in a name) creeert hier een gevoel, een sfeer en een impressie. Die is best aan de duistere kant trouwens, dus wie geen zin heeft in een zware, wat depressieve film kan deze beter even aan de kant laten staan. Ook de enige film waarvan ik vind dat de dub een toegevoegde waarde heeft. Als je tijdens deze film de hele tijd subs moet lezen lijkt me dat nefast voor de ervaring. Daarbij is de 70-minuten durende monotone monoloog van Malone best indrukwekkend en extreem sfeerbepalend. De uitzondering op de regel dus. Niet voor iedereen, maar wie niet vies is van experimentele, drukkende cinema moet deze gezien hebben. 4.5* en een uitgebreide review

Pfoe, Ik wist eigenlijk helemaal niets van de film af voordat ik deze vanmiddag aangezet had. En hoewel ik denk dat het heel vaak een meerwaarde kan zijn is het in dit geval ook wel gevaarlijk. Als je namelijk een coherente film verwacht krijg je al snel een metalen deksel op je neus, en zelfs al verwacht je iets abstracts (wat ik verwachtte) is dit vele malen abstracter dan ik voor mogelijk had kunnen houden. Het is eigenlijk een soort Umfeld meets Rabbits in een ASMR jasje. Nu zal ik heel eerlijk zeggen dat de beelden me eigenlijk grotendeels gestolen konden worden, want ondanks dat ze zeker bijdragen aan de emotie die ik tijdens het kijken ervaar, is het zonder meer het monotone monoloog van Jena Malone die hier de show steelt. Zelfs met je ogen dicht is dit een fantastische ervaring. Eens met Onderhond dat de dub hier echt een meerwaarde heeft en dat kan ik ook aan iedereen aanraden. Verder ook absoluut aan te raden aan mensen die net als ik van ASMR houden. Mijn oortjes vonden dit echt waanzinnig! 4.5*