Jenny (1958)

Charmant tijdsbeeld in de allereerste Nederlandse speelfilm in kleur. Verhaaltje over damesroeien, zwangerschap en de aanstaande vader die niet al te blij reageert is wat van onderschat belang. Best heel aardig beeld van Amsterdam in 1958 met optredens in de Carrousel van Max Woiski en Corrie Brokken. Mooi beeld ook van de vrouwelijke studenten eind jaren vijftig. Een jonge Kees Brusse als vrouwenarts en een nog niet zo heel erg oude Ko van Dijk als de Nederlandse toneelacteur en vader van Jenny. 't is wel tamelijk upperclass allemaal. Wel genieten natuurlijk van de prachtige keurige dialogen, ons taalgebruik is er toch wel wat op achteruit gegaan sinds eind jaren 50.

Grote vraag is waaraan het toentertijd gigantische budget van 550000 gulden aan opgemaakt is. Jenny is een uiterst sobere film die bestaat uit veel overbodige en te lang uitgesponnen scenes. De acteurs spreken te luid en geaffecteerd hun vlakke en clichématige dialogen en de film als geheel wil totaal niet boeiend worden. Hoogtepunt voor mij waren de slotminuten waarin Jenny haar roeiwedstrijd wint en de Duitse cameraman plotseling gebruik maakt van een groot diafragma waardoor je als kijker ineens beseft dat je toch echt naar een film zit te kijken in plaats van een toneelstuk. Jenny was het filmdebuut van Van Hemert. Ondanks dat hij een matige film heeft afgeleverd was het toch fijn een inkijkje te krijgen in de jaren 50 van de vorige eeuw, de taal en de omgangsvormen zoals die gepropageerd werden in de film van die tijd.

Nostalgie naar die tijd toe, al is het verhaaltje heel simpel en komt nu als gedateerd over. Maar dat vegen we weg en genieten van wat toen kon op het doek. Lekkere romantiek, zonder sensatiezucht maar met gevoel, toch, en het gehaast slot nemen we er wel bij. Corry Brokken zit ook in de film. "Net als toen" zingt ze niet, als was dat, nu gezien, ook een goede titel geweest.