Desperation (2006)

Het begint leuk, de setting is aardig en Perlman is leuk. Toch komt al snel de klad erin; het ziet er goedkoop uit en de cast is zeer matig. Al snel beginnen de karakters te irriteren, zeker het jongetje, en de spanning is ver te zoeken. De lange speelduur is totaal niet gerechtvaardigd en met moeite haalde ik het einde van de film.

Desperation is een typisch Stephen King verhaal en is qua idee zeker niet slecht. Helaas lukt de vertaling naar het grote doek niet altijd. Ook al is dit een tv-film, het is best wel gedateerd voor een film van 2006. Je zou het ergens begin jaren '90 schatten als je de kwaliteit ziet van de beelden. Het geheel is nogal soft. En die cast... Enkel Ron Perlman viel nog best mee moet ik zeggen. Annabeth Gish was altijd de minste uit de X-Files, maar misschien nog één van de weinigen die zich wat thuis voelt. Tom Skeritt heeft maar één goeie film en dat is Alien. Hier valt hij nog net mee, maar deed hij me wat denken aan een goedkope versie van Kris Kristofferson. Verder nogal kleurloze figuren. En dat gedoe weer rond religie is toch iets dat in Amerika beter zal werken dan hier. Goed advies: lees het boek en laat zoals bij de meeste Kings, de verfilming links liggen. Ik moest wel even glimlachen trouwens als hij verwijst naar z'n grote schrijversconcurrent Dean Koontz. Maar meer dan een glimlach werd het niet in deze film. Jammer.

Alweer een paar jaartjes geleden dat ik deze voor het eerst met grote interesse probeerde, een echt succes werd dat niet, net als het boek dat bij mij eerder al niet aansloeg met zijn 'ak' en 'tak'. Tja, zelfs bij een King fan kan het droog blijven of regenen. De vraag was toch vooral wat er ook alweer mis was met deze Desperation en daarom toch maar weer eens meegepikt, want zelfs een slechte King valt soms best nog wel goed... Het begin is zeker niet slecht met Collie Entragian die lukraak mensen oppakt en meeneemt naar het plekje Desperation waar het niet pluis is. Perlman is aardig op dreef en het sfeertje is aardig te noemen tot karakter Collie uit beeld geraakt. Het is daarna vooral het geloofszieke en veel te wijze jongetje David die de focus krijgt en het hoofdkarakter wordt, iets wat geen goede ontwikkeling is aangezien het jochie niet interessant is en de film/serie daarna iets heel braaf krijgt. Nu is het geloof en God wel vaker onderdeel van King films/series en boeken zoals in The Stand, toch is hier alle balans zoek. Kelly Overton, de liftster, is een leuke verschijning die veel goed maakt maar haar schrikachtige karakter doet dat weer niet. Skerritt en Weber proberen er nog het beste van te maken in dit product waarvan de muziek steeds sentimenteler wordt en het tempo met de minuut wisselvalliger. Nee, het mag duidelijk zijn dat dit niet veel soeps is, en daar is het cijfer ook naar.