Walk the Line (2005)

Zwaar acteerwerk van Phoenix en Witherspoon. Mooi filmkoppel in een biografische film over Johnny Cash. Biografisch maar ook romantisch. De film besteedt heel wat tijd aan het detailleren van zijn tumultueuze relatie met zijn collega en vriendin June Carter. De obsessieve liefde voor haar, maar ook een jeugdtrauma en een afstandelijke relatie met zijn vader trokken hem op een bepaald moment naar de afgrond, zoekend naar levenszin. Ik vond die focus op zijn relatie met Carter soms erg dominant tot bijna op het vervelende toe, maar het helpt wel om beter de inhoud van zijn nummers te plaatsen. Het zal waarschijnlijk zo gelopen zijn, maar een huwelijksaanzoek in publiek brengen vind ik gewoon not done. Phoenix wederom schitterend als getormenteerd figuur : deze film, die ik nooit gezien had, heb ik veel te lang uitgesteld. Witherspoon spreekt me normaal gezien minder aan en ik kan echt geen andere films van haar noemen die me zijn bevallen doch hier is ze terecht gelauwerd geweest.

“You can't wear black. It looks like you're going to a funeral.” “Maybe I am...” Schitterende film. Voor een film over Johnny Cash en zijn schitterende repertoire ben ik altijd wel te porren, en als alles dan ook nog zo goed samenkomt is het genieten geblazen. Het grootste compliment moet Joaquin Phoenix krijgen die helemaal opgaat in de rol van Johnny Cash, en perfect gestalte geeft aan de 'man in black'. Er wordt gekozen voor de 'van wieg tot graf' methode en hoewel dat niet altijd werkt, is het hier bijna essentieel om ook de problemen met drugs en zijn vader echt te begrijpen. Reese Witherspoon verdient ook alle credits en je voelt de liefde van June Carter voor Cash, maar ook de frustratie om zijn onvolwassenheid en de demonen die hij met zich meedraagt. Witherspoon heeft iets heel opgewekts en vrolijks over zich, maar kan daarnaast ook Carter's harde kant laten zien. Wanneer Phoenix en Witherspoon samen "It Ain’t Me, Babe" zingen voor een grote menigte staat het kippenvel op je armen. De tijdsgeest wordt door regisseur James Mangold erg goed neergezet, en het is leuk om acteurs te zien die onder andere Elvis Presley, Roy Orbison en Jerry Lee Lewis spelen. Walk The Line werkt aanstekelijk en is een heerlijke film.

Goed gemaakte film wel, maar uiteindelijk ook wel vrij voorspelbaar. Een zoveelste rise and fall (met verlossing op het eind - waarom zet ik dit eigenlijk tussen spoilertags?), wat verslavingen, ruzies et cetera. De film weet niet echt te verrassen, sleept soms wat, boeit niet altijd. Maar het acteerwerk, van beide hoofdrolspelers zeker, mag er wel zijn en tilt deze biopic boven het gemiddelde uit. Ook als sfeerportret prima en de aankleding en vooral de muziek maken het af. Zeker wel een voldoende, niet die topfilm waar deze film tot gebombareerd is. 3,0*.