The Philadelphia Story (1940)

Screwball-komedies zijn niet echt iets voor mij vrees ik. Bringing Up Baby (1938) vond ik nog wel aardig wegkijken, ondanks dat het enorm druk is, wat kenmerkend is voor screwball-komedies. Deze is veel minder druk (m.u.v. de dialogen) maar het verloop sprak me niet zo aan (het werd erg langdradig) waardoor ik maar met moeite mijn aandacht erbij kon houden. Dat het zich hoofdzakelijk maar op een locatie afspeelt is begrijpelijk (verfilming van een toneelstuk) maar helpt daarbij ook niet. De humor vond ik voor een komedie vrij schaars, tenminste naar hedendaagse maatstaven, en sloeg bij mij niet aan. Tegenwoordig weten we niet beter dan dat veel respectabele mensen zich lang niet zo respectabel blijken te gedragen, maar destijds vond men zoiets wel grappig. Grootste probleem is dat het dus in meerdere opzichten erg gedateerd aanvoelt, ook zoals de vrouw in een (mislukte) relatie met een man wordt neergezet is niet van deze tijd. Een klassieker die wat mij betreft de reputatie niet waarmaakt. 2*

Briljante dialogen, leuke personages, interessante situaties, perfecte subtiele regie van één van mijn favoriete regisseurs (verantwoordelijk voor o.a. de versie van David Copperfield met W.C. Fields, Holiday met Grant en Hepburn, de Amerikaanse remake van Gaslight met een Oscar voor Ingrid Bergman, Adam's rib, de versie van A star is born met Judy Garland en James Mason, en natuurlijk My fair lady), en drie van de beste acteurs en actrices die Hollywood ooit heeft gehad, aangevuld met een ideale verzameling bijrolacteurs (Roland Young als Uncle Willie met een enorme kater: "Ohhh... this is one of those days that the pages of history teach us are best spent lying in bed."). Zoals de Hollywood Reporter indertijd schreef: "There are just not enough superlatives sufficiently to appreciate this show." Inmiddels elf keer gezien, en ik heb er nog steeds geen genoeg van. Wat mij betreft de leukste komedie die Hollywood ooit heeft gemaakt, met wel wat meer diepte dan een typische screwball comedy (hetgeen ik dit dan ook niet zou willen noemen, hoewel het volgens sommige mensen wel degelijk tot dat genre behoort).

The Philadelphia Story Wordt hoog aangeprezen en na het zien van de cast wil je deze film toch wel gezien hebben. Fan van zowel Cary Grant als James Stewart in de films van Hitchcock waardoor ik benieuwd was naar hoe ze het hierin samen zouden doen. Deze film moet het echt hebben van de cast. Ik vond Grant, Hepburn en Stewart alle drie erg goed. Ik denk alleen niet dat de film memorabel zou zijn mochten zij hier niet in spelen. Het hele chantage plan vond ik niet heel erg boeiend. De film wordt pas halverwege echt leuk als de avond voor het huwelijk aanbreekt. Er ontstaat een leuke chémie tussen het personage van Stewart en Hepburn wanneer ze beide dronken worden, wat erg komisch was. Een aardige film met wat extra glans door de sterrencast.