Hacksaw Ridge (2016)

Het all-Americanism van het narratief wordt hier voor lief genomen om eens flink uit te pakken met visuele esthetiek die een oorlog in verre landen ons te bieden heeft, en die aanpak werkt op de keper beschouwd wonderwel. Nergens tref je originele verhaalelementen aan, plotwendingen die het menselijk brein aan het werk zetten, maar dat lijkt vanaf meet af aan ook niet de bedoeling te wezen. Het verhaal is gegeven, en dat wordt nog eens gelegitimeerd door het sluitstuk waar de echte spelers van dit waargebeurde epos aan het woord komen, en daarmee mag je dan je cinematografische talent op loslaten. Wat dat betreft was het soms behoorlijk lekkerbekken. Met een touwladder en Wagneriaans gedreun omhoog klimmen om je daar te over te leveren aan de willekeur van de dood, met dat concept voorhanden overtreft deze prent van Mel Gibson de lange beginscene van Spielbergs landing in Normandië. Eenmaal op het slagveld wordt er flink uitgepakt, en zijn het enige wat nog verzekerd lijken te zijn van voortbestaan de talloze ratten (letterlijk) die aan lichamen in ontbinding knagen. Nu is ook wat gebeurt op het slagveld niet helemaal immuun voor kritiek; zo vind ik dat de eerste akte van de strijd met de Japanners boven het vervolg staat. Het feit dat de hoofdpersoon telkens gewonde soldaten terughaalt uit vijandelijk gebied is een interessant gegeven, maar er had meer suspense in mogen zitten. Bijvoorbeeld de sniper passeert wel heel kort de revue. Als het zo is dat de regisseur zich slechts wilde houden aan ooggetuigenverslagen en verhaaltechnisch zijn eigen fantasie in toom wilde houden, dan is dat prima, maar een goede scenarioschrijver begrijpt wat er voor nodig is om verschillende filmdelen met elkaar in evenwicht te brengen. Maar, zoals ik al liet blijken, de kritiek domineert louter in deze recensie omdat wanneer er met de gegeven kritiekpunten zorgvuldiger was omgesprongen de film mogelijker vrij dicht het predicaat 'meesterwerk' was genaderd.

Ben nu niet echt een liefhebber van oorlogsfilms, maar had deze opgenomen van tv en op een doordeweekse avond bekeken zonder veel verwachtingen. Had gewoon eens zin in een filmpje. Man, wat is dit een goede oorlogsfilm geworden. Beetje typisch begin, zijnde wat liefdesdrama, dan de opleiding met de keiharde drillsergeant en vervolgens the real thing op het slagveld. Film heeft me vanaf het begin vastgehouden. Op het slagveld zelden nog zo.n realistische cinema gezien. Bloederig, ledematen vliegen rond, kogels door hoofd, afgerukt lichamen enz... Niets verbloemd, maar zo kan het ook niet anders geweest zijn. Betrapte mezelf erop dat ik spanning zat te kijken met gebalde vuisten. Gebeurt niet veel bij mij, dus iets trok mij mee in de film... Evenaart slagveld Saving Private Ryan. Is dus aanrader, ook als je geen liefhebber bent van dit genre. Zeker als je weet dat het waargebeurd is. De interviews op einde met de echte soldaten is zelfs beklijvend. Na film was er stil van. Uiteraard met huidige filmtechnieken kan alles realistischer in beeld gebracht worden dan vroeger. Verschoot zelfs bij afloop, toen ik film hier opzocht dat hij nog maar drie jaar oud was. Ben redelijk mee met alles wat verschenen is laatste jaren. Moet deze dus echt gemist hebben. Waarschijnlijk omdat ik meestal niet sta te wachten op oorlogsfilms. Maar heb deze me dus niet beklaagd...

Jeetje, wat zoet. Zo zoet en kitscherig dat het wel een parodie lijkt. Het zal ongetwijfeld een mooi verhaal zijn, maar dit was moeilijk uit te staan. En dat cartoonachtige figuur van een hoofdrolspeler maakt het er niet beter op. Wel mooi geschoten, valt niet te ontkennen.