In Name Only (1939)

Een gedateerd melodrama dat alle registers opentrekt om je als kijker de zakdoeken van stal te doen halen. Met Cary Grant en Carole Lombard lijkt succes verzekerd, maar er is weinig chemie zichtbaar tussen de twee die respectievelijk een rijke, getrouwde man en een weduwe met een dochter spelen die als een blok voor elkaar vallen. Kay Francis is Grants echtgenote die om zo rancuneus is dat ze er alles aan doet om een nieuwe relatie voor haar man te saboteren. Het centrale probleem is dat geen van beide relaties erg overtuigend is, bovendien is het scenario redelijk voorspelbaar. Anno 1939 waren de wetten omtrent scheiden ook een stuk strenger dan ze nu zijn, dus al het gestoethaspel rondom het beëindigen van het huwelijk voelt anno 2017 wat gedateerd aan. Met de zeer capabele John Cromwell als regisseur had dit een ijzersterke film kunnen zijn, maar een gebrek aan chemie tussen de drie leads en een mwoah-scenario maken dit tot niet meer dan een aardig tijdvuller.

Cary Grant wendt in een wat lullig begin al zijn overredingskracht en gedistingeerde charme aan om in de gunst van de mooie Carole Lombard te vallen en zo huppelt de film een tijdje voort in romantische oppervlakkigheid, zonder enige realistische houvast. Wanneer er dan toch een ommekeer is ( de strakke uitleg van Kay Francis tegenover de twee verliefden over wat er te gebeuren staat, is de beste scene van de film.), en de film wat inhoudelijker lijkt te worden, zijn er toch te veel minpunten : Wie baseert zich nu in godsnaam op het adres op een postkaart om een verwante van een bewusteloze man op te sporen ? De manier waarop Grant een doodzieke speelt is ondermaats en wat heeft hij eigenlijk. De onwaarschijnlijkheid waarbij de dokter vooropstelt dat de aanwezigheid van één belangrijk persoon de zieke kan genezen. De manier waarop Lombard de therapeute speelt en de manier waarop ze met een " We droomden, maar nu is het echt" (en er is niets opgelost) John Cromwell toeliet, wellicht opgelucht, er een einde aan te maken. Spijtig want ik hou van films uit de jaren 30,40,50 en zeker van Cary Grant, maar dit vond ik heel matig.

dat de romance tussen Grant en lombard wat gekunsteld aanvoelt vergeef ik de film want na een wat stroef begin gaat de film vollop de dramahoek in. ik heb wel eens gezegd dat ik Grant nooit overtuigend heb gevonden in dramarollen maar hier doet hij het heel goed. Kay Francis steelt ondanks haar ietswat bescheiden screentijd toch een beetje de show , haar ingetogen en manipulerende valsheid is heel overtuigend neergezet .