Postcards from the Edge (1990)

Zwakke film die niets speciaals vergt maar toch wel aardig vermaakt. Acteerprestaties waren niet heel goed. 2,5*

Ai. Carrie Fisher doet iets autobiografisch in een Hollywood-navelstaar setting, en de hoofdrol wordt gespeeld door Streep. Waar zal ik eens beginnen. Ik heb al wat moeite om te accepteren dat Princess Leia door een actrice gespeeld wordt, en dat dat dan ook nog een normaal mens van vlees en bloed met dezelfde tobberige problemen als wij allemaal blijkt te zijn is gewoon echt een stap te ver. En dat ze dan ook nog door zo'n tobberig zijkwijf als Streep gespeeld wordt is nog veel verder, en duidelijk over de grens. Dan ook nog met haar gebruikelijke overacting en overspannen gedoe, ik krijg er bijkans het gevoel van dat ik naar iets van Woody Allen zit te kijken en daar krijg ik dus helemaal acuut bultjes van. Net als van Shirley Maclaine overigens, die dan ook nog eens de enorm onaangename rol speelt van de overheersende moeder van Fisher, die maar niet wil begrijpen dat haar dochter haar eigen leven heeft en het tijd wordt om los te laten. Waar het me om ging was dat Gene Hackman meespeelt. Maar die blijkt ongeveer twee minuten screentime te hebben. Zelfs als je per se al zijn films gezien wil hebben zou ik zeggen, laat dat los en sla deze over. Het is het niet waard.