Dans la Nuit (1930)

Redelijk goede stille film met een wat ontgoochelend happy-end dat totaal niet past bij de sfeer van het verhaal. Blijkbaar werd dit einde er aangezet om censuur te ontwijken en het bioscooppubliek niet af te schrikken.

De film 'barst' pas echt goed los na 20 minuten. Alhoewel de eerste 20 minuten toch wel getuigen van montage-genialiteit. Dan wordt de film pas echt interessant als het verhaal echt begint. Dit gaat gepaard met mooie technische snufjes, inclusief water dat over de camera-lens druppelt. Erg mooi. Maar de ontrouw van de vrouw en haar impulsieve handeling om samen met haar nieuwe liefhebber die ze een paar minuten kent te vertrekken. Op een gegeven moment - na het gevecht, en het dumpen van het lijk - weet iedere kijker wel hoe de vork in de steel zit. En op de koop toe is het einde zeer ergerlijk. Maar Dragon gaf al aan waar dat aan lag, ik ga daarmee akkoord. Leuk om gezien te hebben, mooie filmtechniek, maar het had meer effect gehad als korte film exclusief dat stomme einde. Drie sterren zijn voldoende (en leve ARTE).

Charles Vanel's enige langspeelfilm en naar het schijnt meteen de laatste Franse stille film. Twee stemmingen in deze film, namelijk één van feest, liefde en levensvreugde en nadien één van ongeluk en intrieste ellende. Zeker niet slecht maar het idiote slot, waarbij wellicht meer dan één kijker zich bij de neus genomen voelt, helpt een lovender beoordeling niet.