I Girasoli (1970)

Nog geen berichten bij toch een best bijzondere film. Ik moet zeggen dat deze film mij nou ook weer niet heeft overdonderd. Wel moet ik zeggen dat deze film erg boeiend is en qua tempo nog redelijk fijn om naar te kijken. Maar ik heb van Vittorio De Sicca echt beter gezien. Ik vond dat hij het soms op bepaalde aspecten wat beter had kunnen uitbeelden/werken. Het drama is aangrijpend maar niet aangrijpend genoeg, wat bij deze film zeker had gekund. Toch is dit wel een mooie film waar de twee geniale acteurs weer stralen. 3,5.

Vittorio de Sica + Sophia Loren + Marcello Mastroianni: dat kan haast niet mis gaan. Dat doet het ook niet in dit aangrijpend drama over een verloren liefde in de nasleep van de Tweede Wereldoorlog. De film bevat een aantal beklemmende, confronterende scènes, zoals het weerzien op het station in de Sovjet-Unie en het afscheid op het station in Italië wanneer Antonio terugkeert naar zijn tweede vrouw. In deze en andere scènes laat Sophia Loren zien een buitengewone actrice te zijn. Tijdens heel de film balanceert zij op een fabelachtige wijze tussen emotionele uitersten. Haar beste rol ooit? Ik laat me daarover niet uit. Sophia Loren heeft in haar rijke carrière zowel in komedies als in drama’s zoveel prachtige rollen gespeeld, dat ik met de beste wil van de wereld niet kan kiezen. Maar deze vertolking is zeker een van de kandidaten voor de uitverkiezing van haar beste rol ooit. Ook Marcello Mastroianni is goed op dreef. De chemie tussen hem en Loren voelt als het ware aan als een eeneiige tweeling. Voeg daarbij de fraaie soundtrack van Henry Mancini en je hebt een film, die beklijft. Prachtig.

Film vliegt van komisch naar oorlog naar zwaarmoedige romantiek, zonder echt in één van die aspecten uit te blinken. Gelukkig zijn er de twee hoofdrolspelers die altijd leuk zijn om naar te kijken. De nogal aangezwollen Mancini score is ook mooi maar je moet wel erg veel van Europese films uit die tijd houden om het allemaal echt te kunnen waarderen.