Spider Baby, or The Maddest Story Ever Told (1967)

Ik ken Spider Baby oorspronkelijk van de Fantomas-versie van de filmmuziek (hun album The Director's Cut is sowieso een aanrader voor wie van herrie en films houdt), maar toen ik de film een paar jaar geleden opzette was ik echt positief verrast. Een zeer toffe low-budget horror met zeer fijne zwarte humor en een geweldige sfeer, over de inteeltfamilie Merrye wiens mentale aftakeling een hoop moorden veroorzaakt. En met erg goede rollen van horrorlegendes Lon Chaney en Sid Haig. Ook bij deze herkijking staat de film nog steeds fier overeind, al zijn er een paar kleine irritaties mijnerzijds. De film is erg low-budget, en hoewel dit een schoolvoorbeeld is van hoe je met weinig geld alsnog een uitstekende film neer kan zetten, wordt er soms wel heel overduidelijk weggecut van scenes die niet filmbaar zijn op dit budget. Dat had wel iets subtieler gemogen. Maar voornamelijk gaat er verder heel veel wel goed. Heerlijk rare sfeer met fijn acteerwerk, vooral van Sid Haig, Lon Chaney en Jill Banner, al is niet iedereen even sterk. Goed gefilmd, mooie cinematografie, leuk freaky verhaaltje met best wat spanning, lekker tempo in het verhaal - ik word hier wel blij van. Nog steeds: 4.5*.

Oh zo leuk. Niet verwacht, maar dit is ook wel een toppertje van een vrij oud jaartal. Ik had nooit verwacht een hoop leuke dingen tegen te komen en toch blijven ze iedere keer weer komen. Ook deze film was daarin een erg positieve verrassing. De film is volledig gedragen door de kinderen, die gewoon de show stelen. Vooral Banner en Haig steken er gewoon ver bovenuit en spelen met hun lol en uitstraling iedereen er helemaal uit. De film is knotsgek, grappig, droevig en creepy in 1 pakket. Dit is gewoon erg leuk om te volgen allemaal. Vooral de scenes met spinnen zelf zijn creepy, de humor is best prima en heb wel een aantal keer leuk moeten lachen, maar ook aan het einde weet het ook wel mooi te zijn. Ik vind dit erg geslaagd, jammer dat dit niet meer aandacht heeft gekregen, want dat verdient hij zeker. Ik zal hier een remake op nog wel leuk hebben gevonden.

Heerlijke retro gothic met niemand minder dan Lon Chaney Jr in de hoofdrol. De lange b&w expressionistische schaduwen zijn een hommage aan de jaren ‘30 Universal horror wiens iconen (Frankenstein, Dracula, Wolfman) niet 1 maar zelfs 2 keer benoemd worden in de film. The Wolfman wordt benoemd door het secretaresse personage onmiddellijk gevolgd door een close-up van Chaney. Een open doekje voor de man die begin jaren ‘40 dit monster neerzette voor Universal. Bakken sfeer al valt het met de horror ook wel weer mee. Het is meer tongue in cheek opgevat en werkt heel goed. Er zijn zelfs enkele sexy momenten waaraan je toch de veranderende tijdgeest van de jaren ‘60 herkent. Met een stevig korrel zout genomen is dit prima vermaak. Een film met een unieke toon.