Piccadilly (1929)

Het Londense nachtleven wordt voorgesteld met behulp van kleurfilters: blauw voor de duisternis buiten; sepia voor binnen; paars voor de oriëntaalse dans. We zien een decadente club met karakterdanseressen. Het weelderige interieur met een grote, sierlijke trap is art déco. Schaduwen worden aangewend om ogen te accentueren of om een vrouw een nepsnorretje te geven. Bewegende reflecties houden de stuwing erin. Chinese artefacten zijn de pipa (luit) en de geluksbrenger die ironisch genoeg ongeluk zal brengen. Anna Mae Wong was de eerste Chinees-Amerikaanse met een hoofdrol. Ze bekoort met sensuele bewegingen en blikken. Haar haar is kort, volgens de mode van de flappers in de dolle jaren '20. In het begin draagt ze de ordinaire kleren van een keukenmeid, terwijl haar tegenspeelster juwelen draagt. Een ommekeer is wanneer ze die dure jurk krijgt, wat de jaloezie van haar rivale opwekt. Racisme wordt aangeklaagd, wat in 1929 nog lang niet vanzelfsprekend was. De climax is de confrontatie tussen de twee romantische rivales. De waarheid komt aan het licht in twee flashbacks tijdens de getuigenissen in de rechtbank. Het is een spannend, mysterieus geheel met expressief acteerwerk en visuele hoogstandjes.