Sie Tötete in Ekstase (1971)

Ik moest tegen het einde van de film gapen en nee, dat had op dat moment niets met vermoeidheid te maken. Jess Franco moet toch wel een eigenzinnige filmmaker zijn geweest. Dit is nu de achtste of negende titel die ik van hem gezien heb. Niet alleen wisselt de kwaliteit van de films heel erg, maar het ziet er ook iedere keer naar uit dat hij gewoon zijn ding doet zonder zich iets ook maar van iemand aan te trekken. Ik moet me bij mijn voorganger aansluiten en toegeven dat dit niet de meest interessante film is om te bekijken. Waar ligt dat dan aan? Allereerst zijn de acteerprestaties niet super, maar de personages lijken ook niet helemaal fijn uitgewerkt. Er zit weinig diepgang in de personages, waardoor je als kijker niet meeleeft met de slachtoffers, maar ook niet met de wraak nemende vrouw. Daarnaast is de soundtrack keuze een beetje apart. Het bestaat voornamelijk uit Big Band Jazz, hier en daar aangevuld met een orgel. Het zorgt niet voor spanning, maar het zorgt ook niet voor een erotische sfeer. Hierdoor komen de erotische scenes ook op een weinig boeiende manier voorbij. Zelfs het stukje necrofilie dat Franco laat zien komt een beetje apathisch voorbij. Het is mij dan ook volkomen onduidelijk wat hij met de beelden wilde overbrengen. Het publiek choqueren lukt in ieder geval langs geen kanten. Waar geef ik dan nog de punten voor? Vooral voor het camerawerk. Dat ziet er namelijk nog best goed uit en hier en daar zijn wat interessante, experimentele shots te zien. De scene met het sherry glas is dan nog het meest opvallende. Je ziet alleen overduidelijk dat de actrice de camera zoekt als ze het glas neerzet. Dat had wel iets subtieler mogen zijn, maar zoals eerder gezegd was het acteer talent niet van een heel hoog niveau. Wederom een matige Franco titel. Misschien moet ik maar gewoon stoppen met naar zijn films kijken.

De tweede film die ik van Franco zie en ook deze was weer fijn, maar zoals Richard_Voorhees mooi verwoorde: apatisch. Het is niet spannend, niet erotisch maar toch fijn om naar te kijken, misschien wel juist om die redenen: dromerig gaat de film aan me voorbij als de kabbelende golven die de soundtrack vullen. Solidad Miranda is geweldig. Ze is precies wat de film nodig heeft: presence en het charisma waardoor je gewoon graag naar haar kijkt, ook al doet ze niet zo veel. Dit soort films vind ik toch wel erg fijn op zn tijd. Met de nadruk op: op zn tijd.

Redelijk duur qua aankoop voor hetgeen de film uiteindelijk maar is. Tja, wou de film wel in bezit hebben gezien de toch wel memorabele rol van Soledad Miranda en de nieuwsgierigheid naar de rol van Horst Tappert alias Derrick. Dat laatste stelt niet veel voor want Horst heeft weinig screening time in deze film. Soledad daarentegen speelt haar rol zeer overtuigend en weet dus de verwachtingen in te lossen. Ze speelt een weduwe die haar wraak richt op vier professoren/dokters van een wetenschappelijke commissie die haar man zo gek hebben gekregen dat hij zelfmoord gepleegd heeft. Veel naakt, weinig bloederige momenten. Wat verhaal betreft stelt het weinig voor, gewoon een simpel wraakfilmpje dat geleid wordt door seks en muziek. Paar leuke shots passeren en ook het labyrinthuis op de berg is een fantastische locatie. Spanning ontbreekt volledig. Pluspuntje is ook Ewa Strömberg als de sexy Dr Crawford die een lesbische scène heeft met Soledad. Hoe tragisch kan het leven zijn want het slot van deze film is eigenlijk ook in de werkelijkheid gebeurd. Soledad Miranda kwam hierna bij een auto-ongeluk om het leven wat het allemaal nog legendarischer maakt als de mysterieuze, sexy actrice met een opvallende mimiek die nog heel wat in haar mars had. 5/10