Force of Evil (1948)

Kapitalisme en haar onlosmakelijke corruptie met een op geld beluste advocaat als spil. Het is al met al niet helemaal mijn noir. De zware zwart-wit contrasten en onbehaaglijke sfeer kunnen niet verhullen dat het verder tamelijk doorzichtig van aard is. Meest interessante onderdeel is hoe de personages met een zeker moreel kompas zich al schipperend proberen staande te houden in hun geïnfecteerde, bedorven wereld. Hoe de hoofdrol zich manifesteert, is gek genoeg aanmerkelijk minder boeiend. Vanaf de eerste ontmoeting tussen beide broers is het duidelijk waar dit naartoe zal gaan. Garfield maakt er nog wel wat van, maar de alom geprezen dialogen, enkele gesprekken en soms zijn voice-over, staan wel erg nadrukkelijk in het teken van de moraal. Film zit wat dat betreft iets te vaak op de praatstoel. Komt geforceerd over, zoals Joe en Doris een duo vormen, dat vooral eigenaardig overkomt. Het slotstuk mag er op zich best zijn, maar met deze bezwaren vooraf, is de impact beduidend minder.

Uitstekende film waarin een advocaat zijn broer wil beschermen die een gokhandeltje heeft. Een prima plot met een behoorlijk gelaagd verhaal waarbij de relatie tussen de broers sterk is uitgewerkt. Nogal donker van toon en de in die hoedanigheid perfect gecaste John Garfield zet ook een uitstekende rol neer. Een veelbelovend regiedebuut van Abraham Polonsky.

Broeierig misdaaddrama dat me in bepaalde opzichten een opstapje lijkt naar The Godfather. Verraad en pijn in de misdaadwereld werd me zelden zo realistisch voorgesteld in films van de jaren veertig. Sowieso meesterlijk in beeld gebracht door Abraham Polonsky, met tal van shots waarin de personages zich letterlijk en figuurlijk niet op dezelfde hoogte bevinden, dikwijls ook shots vanuit kikvorsperspectief, dit alles met clair obscur belichting à point. Force of Evil is één van die films waarin thematiek en vorm prachtig inéénlopen. Het scenario is niet eens zo origineel, je zou het zelfs doorsnee kunnen noemen, maar het gaat hem vooral om de sfeerzetting door beeld en niet te vergeten de acteerprestaties. John Garfield is de gecorrumpeerde advocaat die het hoofd moet bieden aan een wereld rond hem in verval, waar hij nog tracht te redden wat er te redden valt. Zijn omgeving bestaat uit racketeers en twijfelgevallen. Enkel met Beatrice Pearson als de vrouwelijke zuivere pool van het goede in een poel van verderf. Tot haar voelt John Garfield - die zich als noir anti-held in de schemerzone bevindt - aangetrokken. De vrouwelijke tegenpool - de femme fatale - wordt gespeeld door Marie Windsor. Bij momenten komt het verhaal moralistisch over, maar telkens weer wordt alles en iedereen - ook het zogenaamde zuivere in het personage van Pearson - in twijfel getrokken. Dit alles wordt begeleid door de indringende voice over van Garfield. Het overgrote deel van de film lijkt studiowerk maar op het eind krijgen we toch ook enkele buitenopnames aan de George Washington Bridge van New York te zien. Donker en intrigerend werk.