Twice in a Lifetime (1985)

Wellicht achterhaald. De film draait over de scheiding van Hackman en Burstyn, en hoe moeilijk het wellicht nu is om je dat voor te stellen, in de vroege jaren-80 was het nog vrij zeldzaam dat mensen na een huwelijk van een jaartje of twintig gingen scheiden. Terwijl het nu zo ongeveer de gewoonste zaak van de wereld is, en de film vertelt ook een duidelijk verhaal waarom dat zo gaat. De familieperikelen worden zachtjes maar ook wel voldoende opgelepeld, maar alle economische beslommeringen blijven genoegzaam buiten beeld. En wellicht is dat ook wel terecht, maar aan de andere kant is het ook wel een onderdeel van de scheidslijn liefde/relatie/economische binding waar in de praktijk altijd de problemen mee zijn. Wellicht was de gedachte dat de kijker dat wel voor zichzelf invult, wellicht was dat ook naief, want de film laat de angel daarmee wel wat erg gemakzuchtig in de bij zitten. Blijft over een als gewoonlijk erg fraaie rol van Hackman, die alle denkbare diepte aan de situatie weet te geven met zijn houding, zijn nonverbale acteren. Zonder al te veel eigen inbreng laverend tussen de wensen en eisen van de vrouwen om hem heen, als de stereotype man die vooral op zoek lijkt naar minder gezeur aan zijn hoofd en zich niet al te goed bewust is van zaken als familie, gevoelens en toekomst. Of projecteer ik daarmee wellicht net iets meer dan wat de film daadwerkelijk bedoelt te brengen, zeg het maar. Hoe dan ook, ik vond het wel prettig zij het vrij simpel kijkvoer, maar aan de andere kant is het ook wel echt een film waar de tand des tijds genadeloos werk mee gedaan heeft. Kan me nauwelijks voorstellen dat iemand van onder de, zeg, 40 hier iets aan vindt.