Max Havelaar of de Koffieveilingen der Nederlandsche Handelsmaatschappij (1976)

Aardige film over een ambtenaar die in een arm gedeelte van Nederlands-Indië de leiding krijgt. Gebaseerd op een mijlpaal in de Nederlandse literatuur. Waarschijnlijk is deze film ook een stuk beter te waarderen als je bekend bent met dit boek (iets wat ik niet ben). De momenten waarin Max Havelaar de corrupte werkwijze probeert aan te pakken zijn de beste scenes. Wel te lang, maar de film eindigt wel redelijk sterk. Met gemak 3.0 sterren.

Beviel me een stuk beter dan verwacht. Interessant verhaal en veel mooie beelden. Als klein land beschikken we natuurlijk niet over grote voorraad topacteurs en gigantische budgetten, en dat merk je eigenlijk altijd wel in producties uit deze jaren. Het wordt af en toe wat theatraal gebracht, maar uiteindelijk vond ik Peter Faber toch wel redelijk uit de verf komen hier. Een Klaus Maria Brandauer had hier perfect in gepast... maar ja, die spreekt weer geen Maleis.

Multatuli’s literaire meesterwerk komt op indrukwekkende wijze tot leven in het scenario van Gerard Soeteman dat op enerverende wijze werd verfilmd door Fons Rademakers. Max Havelaar [Peter Faber] is een betrouwbare, capabele ambtenaar die met zijn vrouw [Sacha Bulthuis] en dochter [Mello Nieuwenhuis] in de jaren ’50 van de 19e eeuw al enkele posten in Oost-Indië heeft bezet wanneer hij naar Java afreist als vervanger voor assistent-gouverneur-generaal Slotering [Joop Admiraal], wiens mysterieuze dood door de autoriteiten in de doofpot is gestopt. Maar de Gouverneur-Generaal [Frans Vorstman] heeft niet gerekend op Havelaars sterke rechtvaardigheidsgevoel. Daarmee wint Havelaar geleidelijk respect van zijn ‘onderdanen’, maar komt hij lijnrecht te staan tegen over de plaatselijke regent [Adendu Soeslaningrant], die zijn machtspositie uitbuit. Een Nederlands-Indonesische co-productie met voortreffelijke locatiewerk en uitstekend spel van Faber in het bijzonder geeft een scherp beeld van het corrupte systeem en het onverbloemde racisme aan de hand waarvan Nederland tot diep in de 20e eeuw zichzelf schatrijk maakte.