Il Rosso Segno della Follia (1970)

Bava heeft van deze erg door Psycho geïnspireerde film nog een best aardig visueel spektakel kunnen maken. Vooral door de beelden van de man en de sfeervolle, psychedelische soundtrack is dit nog een best toffe film. Forsyth zet het personage niet echt op een memorabele wijze neer en de rest van de cast bevat ook geen hoogvliegers. De dames lijken soms meer gekozen te zijn vanwege hun schoonheid in plaats vanwege hun acteerprestaties. Afijn, dit is een nog best genietbare Bava.

Hatchet for the Honeymoon is een aparte film van Mario Bava die nog het meest doet denken aan American Psycho of de Hannibal TV-serie, maar dan met Edgar Allan Poe-achtige bovennatuurlijke elementen. Het is een Giallo-achtige slasher, maar dan met de moordenaar als hoofdrolspeler. Bava wilde duidelijk breken met het cliché dat de moordenaar aan het einde werd onthuld (dat hij overigens zelf heeft bedacht en tot in den treuren is gekopieerd). De eigenaar van een Franse mode studio is in werkelijkheid een geestelijk gestoorde moordenaar die jonge vrouwen vermoord als ze op het punt staan te trouwen. Hij doet dit om te achterhalen hoe zijn moeder is vermoord toen hij nog jong was. In de hoofdrollen Stephen Forsyth (een Britse Italo acteur), Dagmar Lassander (de Duitse actrice die bijna was verbrand door Lucio Fulci) en Laura Betti (La Dolce Vita, Novecento). De opnames zijn gemaakt in het voormalige huis van de Spaanse dictator Franco, waardoor er tijdens de hele productie politieagenten aanwezig waren om te kijken of er geen bloed op de vloer zou komen. De opnames lijken op sommige momenten citaten uit Hitchcock-films; het schot van de trein in het begin en het shot van John die met een schoteltje de trap op loopt bijvoorbeeld. Verder zit er minder sfeervol kleurgebruik in de film als we van Bava gewend zijn, maar de opnames waren toch zeker stilistisch te noemen. De muziek was een tikkeltje herhalend, maar wel heerlijke typisch Italiaanse klanken. Al met al een vrij vreemde film. Geinig om gezien te hebben en qua plot zeker van grote invloed op films als Profondo Rosso van Dario Argento.

Bij een Bava-film verwacht ik mooie plaatjes, een dromerige sfeer en een laag tempo -maar niet saai- en een aangename soundtrack. Dat kon ik bij deze film allemaal afvinken: 3,5 van mij. De film wijkt qua plot wat af door de nadruk op de psyche van main-metrosexual-man John Harrington. Ik vond het een interessant genoeg personage om de film te dragen, maar ik kan me voorstellen dat het gebrek aan kills, of echter horror elementen die je van Bava gewend bent, een minpunt is voor sommigen. Maar wat ik al zei: alles wat ik wil zien in een Bava film zit erin en ik kan zijn originele uitgangspunt voor de film juist wel waarderen.