Bad Influence (1990)

Zo'n twisty thriller die je vaak tegenkwam in de jaren '90. Uit 1990 is dit een beetje een pioniersfilm op dat vlak. Dit was bij momenten best leuk en spannend om volgen. Een jonge yuppie, Michael, wordt bevriend met een kerel met psychopatische trekjes die zich steeds meer met Michaels leven gaat bemoeien . Het is allemaal heel eenvoudig maar er zijn voortdurend kleine twistjes die de boel leuk houden en Spader begint naargelang de film vordert harder en harder te zweten. Vond het ook flink ongeloofwaardig met de leeggehaalde flat en de moord en de motivatie van Alex slaat ook al nergens op. Vond het eind erg vreemd. Het script was van David Koepp, die wat later naam en faam zou maken met zijn scripts van Carlito's Way, Jurassic Park, Mission Impossible en de laatste Indiana Jones.

Lamellen alom in deze neo noir die Rob Lowe toestaan om ten gepaste tijde in het halfduister te vertoeven, zoals het een duister karakter in dit soort films betaamt. Deze film kwam uit twee jaar na het beruchte seks tape schandaal waarin Lowe (what's in a name) een centrale rol speelde. En kijk eens aan, in Bad Influence speelt een seks video tape een belangrijke rol in de neergang van het personage van James Spader. Het is maar de vraag wanneer het script tot stand gekomen is alvorens conclusies omtrent brand marketing te trekken. De film vond ik in elk geval wel entertainend. Goeie spanningsopbouw, af en toe een sprankje humor onder andere met de broer van Michael, en dit alles zich afspelend in een tijdperk waarin MS DOS en diskettes de dienst nog uitmaken, met op de achtergrond een sexy soundtrack.

“You’re going to die with your mouth shut.” Zo af en toe grijp ik deze weer es uit de kast en het blijft een eigenzinnig filmpje. Rob Lowe’s performance is een dubbeltje op z’n kant, maar voor mij werkt het wel. Spader doet het nog beter en broer Pismo (goed gespeeld Christian Clemenson, voor mij erg bekend van de cop in The Big Lebowski - “I guess we can close the file on that one…”) geeft nog wat meer diepte aan het verhaal als oudere broer die… nou, kijk zelf maar. Er blijft een gevoel hangen dat er meer in gezeten had doordat er vooral op telkens weer heftigere ontwikkelingen wordt ingezet (waarbij geloofwaardigheid niet de hoofdzaak is), maar de film heeft genoeg te bieden voor anderhalf uur spannend en tamelijk inventief vermaak. Een dikke 7, naar boven afgerond. Geschreven door David Koepp, die later nog flink aan de weg zou timmeren, ook als regisseur. Curtis Hanson kreeg uiteindelijk minder succes dan ik dacht zie ik nu, maar L.A. Confidential is niet te missen, en met Sweet Kill en The Hand That Rocks the Cradle heb ik me zeker goed vermaakt.