The Killer Shrews (1959)

De film gaat lekker alle cliché's af, met de koene held die van alle markten thuis is en er uiteindelijk met het meisje vandoor gaat, in dit geval een heuse blonde Zweedse. Die love interest is bij het minste geringste bang en moet door de mannen beschermd worden tegen het kwade element, in dit geval uit de kluiten gewassen spitsmuizen! De Killer Shrews van de titel zijn niets meer dan honden met maskers op en een oud kleed om zich heen geslagen. Ze stoten een raar geluid uit en zijn in een briljante twist nog giftig ook! Ze konden zelfs in 1959 waarschijnlijk bijna niemand bang maken, laat staan nu. Maar ja dat is nou net weer die charme van een 50's prul als dit Er zit natuurlijk altijd een klootzak in het team die iedereen op stang jaagt en je weet precies wat er van hem gat worden, net zoals elk ander personage in de film. De zwarte man gaat er natuurlijk als eerste aan en verder gaan we lekker het rijtje af tot alleen een paar mensen overblijven, in een leuke finale waarin de held een ware voorloper van het A-Team blijkt te zijn. Natuurlijk heeft de film niet veel om het lijf, is het plot goed te voorspellen en zijn er te veel nutteloze praatscènes, maar de 68 minuten die de film duurt is het puur genieten van dit typische 50's horror/sci-fi product.

Toch wel één van de meest afschrikwekkende monsters uit het hele dierenrijk: de spitsmuis! Okay, deze zijn weliswaar vrij groot, ongeveer het formaat van een hond, sterker nog je zou maar zo kunnen denken dat dit gewoon honden zijn, vermomd als spitsmuis. In close-up blijken ze zowaar hele grote tanden te hebben en heel gemeen te kijken. Is er nog een dier dat geen eigen film heeft gekregen?

Bij een team wetenschappers lopen experimenten om spitsmuizen te vergroten uit de hand. Ze bedreigen het team dat is aangevuld met een stoere kapitein van een schip dat voorraden kwam brengen. Een Tropische storm zorgt voor een sfeervolle entourage. Het klinkt spannend maar de film is ondanks de geringe speelduur van 66 minuten eigenlijk een beetje saai. Heel opvallend is het dat de enige zwarte man en de enige Mexicaan als eerste het loodje leggen. Het is voorspelbaar. Met de ogen van nu bekeken, voelt het ook een tikje onaangenaam. De manier waarop creëert achteraf een klein gevoel van schaamte. De manier waarop ze aan hun einde komen is namelijk eerder komisch dan spannend en (het is heel erg) ik moest erom lachen. Het was sterker dan mijn gevoel voor fatsoen. Eigenlijk had ik het afschuwelijk moeten vinden. Ik ben een slecht mens. De aanvallen van het ongedierte zijn zeldzaam. Met veel schaduwwerking en slim gemanoeuvreer zijn de opnamen van nabij best te pruimen. De paar scènes waarin een totaal plaatje wordt getoond van de beestjes en hun slachtoffers zijn veel minder indrukwekkend. Ik zag duidelijk honden lopen die waren bedekt met een vreemdsoortig vachtje. De poten van een hond zien er duidelijk anders uit dan de poten van een grote spitsmuis, dacht ik nog. Het zag er lachwekkend uit en ik heb me zonder enige vorm van schuld heerlijk aan de lach kunnen overgeven.