Color Me Blood Red (1965)

Best redelijk vermaakt met deze Herschell Gordon Lewis, zoals ik ook wel een beetje verwacht had na m'n eerdere ervaringen met z'n films. Color Me Blood Red is schijnbaar onderdeel van een trilogie met Blood Feast en 2000 Maniacs!, al hebben de films verder niet zoveel met elkaar te maken qua verhaal. En dat verhaal kan je eigenlijk van de filmposter al wel een beetje raden: een schilder gebruikt bloed om z'n schilderijen te maken, en dat escaleert natuurlijk als hij z'n modellen om gaat leggen zodat hij hun bloed kan gebruiken. De film heeft zeker in het begin nogal wat saaiere momentjes, maar in de loop van de film wordt het langzaamaan steeds vermakelijker. Zeker als Lewis z'n typische gore-momentjes uit de kast haalt, al blijft het nogal beperkt qua hoeveelheid bloed en gore. Toch wel een kleine voldoende.

De schilderijen van obsessieve kunstenaar Adam Sorg [Don Joseph, pseudoniem van Gordon Oas-Heim] slaan maar niet aan bij kunstcriticus Gregorovich [William Harris]. Tot hij het bloed van zijn verloofde [Elyn Warner] gebruikt om zijn werken wat meer kleur te geven. Don Joseph lijkt op Peter Lorre (en doet een niet onverdienstelijke imitatie), maar verder valt hier geen goed woord over te zeggen. Jim Jaekel en Pat Finn-Lee werken het meest op de zenuwen als het ‘komische duo’ Jack en Sydney.

Vrij matige horrorprent - van horror is nauwelijks sprake - van een mislukt kunstenaar die er heil in ziet zijn schilderijen op te smukken met bloed. Om niet steeds de hand op zichzelf te leggen, zoekt hij zijn slachtoffers op om te fungeren als bloedbank. Op een enkele scène na niet echt gore, al doet men er wel een poging tot. Alleen is het nogal amateuristisch voorgesteld. De kleur 'rood' is dan wel veelvuldig aanwezig. Aan de kijker vervolgens om uit te maken of hij of zij de associatie legt met bloed. Ik vond het eerder een vrij gezapige film met weinig schwung. Weinig spectaculaire film. Ik had wel wat meer doden verwacht, maar met een liter bloed doe je wel al wat natuurlijk. Ik vond het wel een intrigerend concept. De term 'gek' of 'geniaal' bevat hier maar een dunne scheidingslijn.