Clash by Night (1952)

Take any six of 'em - my wife included. Throw 'em up in the air. The one who sticks to the ceiling, I like Zwaar ondergewaardeerde Film Noir van Fritz Lang. Wat me dikwijls opvalt bij Film Noirs en misdaadfilms uit het zwart/wit tijdperk is dat de sfeer meestal doorslaggevend is om de film een hogere score te geven, meer nog dan het verhaal. Dan kijk ik vooral naar films als Casablanca, Double Indemnity en Sunset Boulevard, films die ik zo kan waarderen vanwege hun schitterende sfeer die je als kijker meetrekt doorheen het verhaal. Twee andere belangrijke factoren die dikwijls bijdragen aan die schitterende sfeer is het acteerwerk en dan met name de chemie tussen hoofdrolspeler en hoofdrolspeelster en de inventieve, spitsvindige dialogen. Clash by Night voldoet aan al die factoren om één van de beste Noirs te zijn die ik tot nu toe zag, hoewel er maar weinig 'misdaad' te bespeuren was want de film heeft misschien wel net iets meer weg van een liefdesdrama. De film wist me in de eerste vijf minuten al mee te voeren wanneer je vissersboten en vishandelaren te zien krijgt langs een klein, rustig havendorpje, een sfeer die de film niet meer losliet. Verder valt er over het acteerwerk ook al geen verkeerd woord te zeggen, zelden zo genoten van een goede cast aan bekende acteurs. Barbara Stanwyck, Paul Douglas en Robert Ryan speelden de sterren van de hemel als respectievelijk Mae Doyle, Jerry en Earl. Ook de kleine bijrollen werden goed vertolkt, Marilyn Monroe is ook hier weer een leuke verschijning, en ook Paul Douglas deed het niet slecht als Peggy's (Marilyn Monroe) vriendje. Overigens vond ik het camerawerk net als in andere films van Fritz Lang weer buitengewoon goed. 4.0 sterren

Uitstekend werk over vereenzaming en daaruitvoortvloeiend de drang naar een beter leven met de onvermijdelijke drama's ten gevolge. Goed verhaald en knap geacteerd, zekerlijk door Paul Douglas en ook door Barbara Stanwijck die destijds heel dikwijls instond voor rollen die flirtten met de gangbare goede moraal.

Clash By Night is de derde van vier Lang films deze maand en weer erg anders dan de vorige. Clash By Night neigt meer naar melodrama van het intelligente licht-subversieve soort. Niet ver verwijderd van films van iemand als Douglas Sirk. Het script is goed, maar Lang haalt alles eruit wat er in zit met een geweldig gecaste en geweldig geschoten film. Dat begint al meteen als de film begint met een dialoogloze opening van een minuut of zes waar de situatie heel fraai wordt geschetst. Dan ontvouwt zich een verhaal over eenzaamheid, een zoektocht naar veiligheid en passie. Stanwyck is zoals eigenlijk steengoed. Robert Ryan (voor de tweede dag achter elkaar) speelt de passie, Monroe met een van haar vroegste serieuze rollen laat hier al zien dat ze de uitsraling van een ster had. Douglas die de veiligheid speelt voldoet maar is minder goed dan de anderen en was de enige van de vier acteurs die ik niet kende. Clash By Night begon als een toneelstuk van de wat vergeten maar interessante schrijver: Clifford Odets. Ook het onderschatte The Big Knife is gebaseerd op een toneelstuk van hem. Sweet Smell Of Success bevat zijn dialogen. Clash By Night is minder cynisch dan die twee, maar even volwassen. Odets schreef ook scripts en regisseerde zelfs twee films.