Islands (2025)

Thriller? Dan heb ik toch naar een andere film zitten kijken. Het kwam op mij meer over als een psychologisch drama met een klein beetje spanning. De sfeer op zich was prima, het acteerwerk ook. Alleen een beetje een vreemd verhaal; behalve de fysieke eilanden waren er ook nog een aantal eilanden in de vorm van de belangrijkste karakters Tom, Anne, Dave, eilandje Anton en zelfs een dromedaris. Toch waren die twee uur vrij snel voorbij. Alleen al door het feit dat je zo'n beetje de hele film denkt: "en nu gaat het gebeuren...". Maar je moet geduld hebben tot de laatste minuten, waarin het hele verhaal duidelijk wordt... er is nog een eilandje op komst!

The unbearable lightness of being a tennis pro in paradise. Je zal toch maar met Stacy Martin op zo’n strand moeten liggen. Man man man wat een ellende. Niet te doen gewoon. Je zou je om minder van kant maken. Alle punten voor de meesterlijke cinematografie en de geniale color grading. Was er nog iets met een verhaal, een boodschap? Oh ja, iets met een romantisch plotje of zo. Doet het voor mij niet echt, geloof ik. Te veel den Leiermann, te veel das Leiden des Jungen Werthers.

Uitgebluste tennisleraar Tom [Sam Riley] geeft overdag les aan toeristen en zuipt zichzelf ’s nachts klem. Op een dag haalt femme fatale Anne [Stacy Martin] hem over om ruimte in zijn agenda te maken voor haar zoontje [Dylan Torrell]. Wanneer Annes echtgenoot [Jack Farthing] plotseling verdwijnt, had Tom er verstandig aan gedaan om alle banden met Anne te breken. Waarom hij dat niet doet, is een raadsel in deze matige moderne film noir, waarvan de ontknoping niet zo voorspelbaar is als het lijkt. Helaas, dat is geen aanbeveling.