Sujo (2024)

Sujo [Kevin Aguilar] is 4 jaar oud wanneer zijn vader, de ‘nummer 8’ binnen een plaatselijk misdaadkartel, wordt geliquideerd. Hij groeit op bij zijn rancuneuze tante [Yadira Pérez] en is bevriend met Jai [Alex Varela] die ook banden heeft met de misdaad. Geen misdaaddrama, maar een soort van volwassenwordingsdrama (met Varela als Sujo als tiener) waarvan je zou verwachten dat er op enig moment iets interessants gebeurt. Niets is minder waar. Traag, saai en vaak slaapverwekkend. Rondero en Valadez zijn duidelijk meer geïnteresseerd in mooie plaatjes (en die zijn er volop) dan is het vertellen van een boeiend verhaal.

De film is natuurlijk een combinatie van meerdere kunstvormen: net als het toneel vertelt het een verhaal, gebruikt het acteurs, is er het aspect van de gehele aankleding (decors, kostuum) en – daarin onderscheidt de film zich het meest van het toneel – het drukt zich uit door middel van het beeld/fotografie hetgeen je de ‘ware’ filmkunst zou kunnen noemen. Wat je vaak ziet bij ‘filmhuisfilms’ is dat de filmkunst in orde is – de film is ‘mooi’ opgenomen dus bevat aldoor mooie plaatjes – maar dat het verhaal gewoon niet boeiend is en Sujo is daarvan een typisch voorbeeld. Aldoor verwacht je een wending die het verhaal spannend gaat maken – zoals in Godfather II het sulletje van de familie onverwachts de baas en de wreker wordt en waarvan Sujo de premisse gemeen heeft – maar die komt niet. Het zal behalve een gebrek aan schrijverstalent ook een moralistische bedoeling hebben: je kunt ook gewoon uit een maffiafamilie komen en in de stad gaan studeren om een respectabele burger te worden, maar dat maakt de film niet minder saai. Ik ben het dus eens met mrklm: mooie plaatjes maar geen boeiend verhaal. Maar omdat de filmkunst van de film in orde is – je kunt geen kritiek hebben op hoe alles in beeld is gebracht – kom ik uit op een hogere score.