Somnium (2024)

Over een meisje van het platteland (heel aardig gespeeld door Chloe Levine) dat een filmster wil worden. Uiteraard gaat dat niet erg voortvarend, Om de audities heen heeft ze daarom een baantje in een slaapkliniek. In de nachtelijke uren past zij op de slapende patiënten. Tot zover biedt de film niets oorspronkelijks. Regisseur en schrijver Racheal Cain voorziet haar verhaal daarom toch maar van iets oorspronkelijks. Het blijkt namelijk dat de kliniek een programma heeft dat de wensen en hartstochten die de patienten in hun dromen beleven, na de behandeling in realiteit worden omgezet. Dat klinkt misschien prettig voor de patiënt, maar aangezien Somnium een psychologische thriller is, valt dat tegen. Er zijn bijeffecten. Somnium drijft op sfeer. Een sfeer die verontrustend aanvoelt. Het verhaal ontplooit zich langzaam en hoewel sfeervol gefilmd is er van spanning weinig sprake. Zoals verwacht gaan droom en realiteit door elkaar lopen en raakt Chloe Levine daar ook van onder de invloed. Ik raakte er niet geweldig enthousiast door. Dat lag niet aan Chloe. Zij kan er ook niets aan doen dat het verhaal eigenlijk bleef steken in het spel tussen droom en realiteit. Ik werd er een beetje zat van om steeds maar weer te moeten raden wat nu ook alweer droom is en wat niet. Ik werd ook een beetje zat van de personages rondom Chloe die door Racheal Cain dermate opzichtig schimmig worden vormgegeven dat ze niet erg interessant zijn. In Somnium staat de sfeer als een huis. In verhalende zin gebeurt er vrij weinig. De film heeft geen bijzondere hoogtepunten. Je kijkt naar iets dat maar niet op gang wil komen. Zo heb ik het althans ervaren. Een opwekkende showdown blijft helaas ook uit. In plaats daarvan sluit de film af met een slappe boodschap, die ik uiteraard zelf nog niet had bedacht. Ik voelde me gelijk stukken beter.