The Monkey (2025)

Perkins bewerkte een kort horrorverhaal van Stephen King uit 1980 en het heeft er alle schijn van dat hij zich op het laatste moment realiseerde hoe afgezaagd het concept van een vervloekt stuk speelgoed inmiddels was. Met belabberde CGI-splatter en mislukte grappen probeert hij wanhopig er een komedie van te maken. Maar CGI-splatter is noch schokkend, noch grappig en omdat het gros van de moorden buiten beeld plaatsvindt, is er ook geen sprake van spanning. Een kandidaat voor slechtste Stephen King-verfilming aller tijden … en dat dat wil wat zeggen!

Het concept van The Monkey leent zich niet bepaald voor de meest originele ingrepen, maar de kwaliteit van regisseur Oz Perkins helpt het een behoorlijk eind op weg. Zeker het bloedvergieten valt op, met genoeg creatieve manieren waarop de slachtoffers hier aan hun einde komen. Fijn dat de makers niet bang zijn om het grafische geweld op te zoeken en ze brengen de moorden dan ook overtuigend in beeld. In combinatie met de stilering van Perkins zit je als kijker dan ook garant voor goed griezelvermaak, maar wel eentje waarin de horror beter tot zijn recht komt dan de komedie. Het acteerwerk van Theo James kan er verder mee door, maar over de grote lijn wordt er niet geweldig gespeeld en betreedt zeker de tweede helft iets te bekend terrein. Niettemin zonder twijfel een fijne genremix met ervaren vakmanschap.

Longlegs vond ik heel goed dus deze nieuwste van Perkins wilde ik daarom ook meepikken ondanks de wat negatieve kritieken. Ik hoopte op tenminste een fijne horrorsfeer maar die is er niet echt, hetgeen ermee te maken heeft dat het een slasher-film is (geen psychologische horror) en je niet goed weet of het getoonde eng of grappig is bedoeld. In ieder geval is de horror niet echt eng en de humor niet echt grappig. Het bijkomende of onderliggende verhaal over de tweelingbroers is niet erg geloofwaardig en uiteindelijk niet eens zo relevant omdat ieder ander die de aap zou hebben gevonden ook alle dodelijke incidenten zou hebben kunnen bewerkstelligen want veel logica in wie de aap doodt is er niet: de film is vooral een soort ’99 manieren om gewelddadig om het leven te komen’. Het metafysische thema van de willekeur en de aard van de sterfgevallen – als alles een ongeluk is is niets een ongeluk – wordt niet uitgewerkt; het psychologische thema dat elke zoon een stukje horror van z’n vader meekrijgt is wel een beetje uitgewerkt. Uiteindelijk is de film – de moraal van het verhaal – een viering van de banaliteit van de dood: iedereen gaat dood, dus laten we dansen. Al met al weet de film nog net voldoende vermakelijk te zijn om een onvoldoende te vermijden.