De Terugreis (2024)

Jaap [Martin van Waardenberg] is een brompot die het liefst niet afwijkt van zijn dagelijkse routine en zoveel mogelijk binnen blijft. Dat wordt steeds lastiger wanneer het gedrag van zijn echtgenote Maartje [Leny Breederveld] steeds grilliger wordt. Wanneer ze maar blijft hameren op het feit dat ze naar Spanje wil om afscheid te nemen van een oude vriend, gaat Jaap pas na lang aandringen overstag. Rijden op de snelweg durft hij niet en dus beginnen Jaap en Maartje aan een extra lange reis door België en Frankrijk. Jaap realiseert zich al gauw dat hij een deel van Maartje aan het verliezen is. Maar hij vindt ook iets terug dat hij dacht te hebben verloren. In Maartje, maar ook in zichzelf. Het eerste half uur van deze roadmovie is wat traag, ook omdat Waardenberg geen acteur is die gemakkelijk de sympathie van het publiek weet te winnen. Maar mede door het ontwapenende spel van Breederveld en de geloofwaardige manier waarop Van Waardenberg ontdooit, heeft dit een aantal leuke en ontroerende momenten en een simpel, doeltreffend slot.

Een Nederlandse film met een actueel 60+ onderwerp (dementie), waarin de dialogen deugen en waarin overtuigend wordt geacteerd. En dat was het dan. Het scenario smeert de gebeurtenissen uit in één vlak patroon, waarin - op het slot na - geen hoogte- noch dieptepunt valt te bekennen. Voordat de terugreis begint zijn we een saai half uur verder, waarin je je afvraagt of nu niemand - behalve iedereen in de filmzaal - in de gaten heeft dat de vrouw dementerende is. En dan de terugreis, een opeenvolging van voorspelbare flauwe grappen waarbij de lach en de traan maar niet om de hoek willen kijken.

Ik vond dit ZOOO'N onhollands goeie film. Wow. Ik denk wel dat mensen van eind 70 niet zo wereldvreemd zijn als deze karakters. Maar op zich snap ik het wel. De wereld IS ook een fucking rare plek als je om je heen kijkt. Wie dat niet ziet die slaapt gewoon. Dit is ook een film met vet veel tederheid, en gevoel voor humor. ik heb goed gelachen én ja: op een gegeven moment stroomden toch echt de tranen over mijn gezicht.