Carlos (2023)

k trek eigenlijk maar een paar van Santana’s liedjes, maar deze documentaire is de bom. Santana komt enorm sympathiek over, en zijn levensverhaal wordt bijzonder boeiend verteld. Mooie beelden - niet in technische zin misschien want er zit ook nogal wat home video spul tussen, maar het klopt wel allemaal erg fraai. En de muziek natuurlijk. Ook precies de goede liedjes. Erg fraai werk van regie en editing, en een van de leukste talking-head documentaires die ik tot dusver zag.

De documentaire gaat niet zozeer over de muziek als wel over – de titel doet het al vermoeden – de persoon Carlos Santana. We leren dat hij uit een muzikale familie uit Mexico (met name Tijuana) komt waarbij z’n vader z’n (magere) boterham verdiende in een mariachi-orkest en z’n zoon Carlos viool leerde spelen en Carlos van z’n moeder de vastberadenheid heeft waarmee hij z’n eigen muziekcarrière nastreefde. Toen hij een electrische gitaar hoorde ging de viool aan de kant en hij werd in San Francisco een snel rijzende ster met zijn band waarbij hij een latin-versie ontwikkelde van blues- en psychedelic rock met z’n – per ongeluk onder invloed van LSD – optreden op Woodstock als grote doorbraak: met name de latin-benadering van rock maakte hem origineel en bracht hem succes en roem. Terwijl menigeen ten onder ging aan drugs (en Carlos er ook wel pap van lustte) en de band uit elkaar viel ging hij in 1971 in de leer van een goeroe: in plaats van ‘far out’ te zijn leerde hij ‘far in’ te zijn. Het grote succes keerde terug in 1999 met het album Supernatural met de hits Smooth en Maria Maria. De kern van zijn leven lijkt zijn belangstelling voor spiritualiteit te zijn: zijn succes is het resultaat van zijn vastberadenheid maar die heeft geen doel anders dan het groeien als mens (dat belangrijker is dan de muziek).